Jak już pewnie zauważyliście, coraz więcej gier porzuca swoje świetne pomysły, wymagającą i dość mało skrępowaną rozgrywkę na rzecz akcji i tony skryptów oraz kosmicznej wręcz prostoty. Wszystko to przez jedną serię, wcale nie tak świetnych, gier, których ”sukces”(to pojęcie względne) każdy próbuje naśladować. Nie muszę chyba mówić o jaką serię mi chodzi, ale wspomnę, która to się ”sprzedała”. Mowa o taktycznych Ghost Recon`ach. Ich kolejna odsłona, z podtytułem Future Soldier, zrywa niemal całkowicie ze swoim poprzednim życiem.

Future is not pink

Historia Żołnierza Przyszłości umiejscowiona jest 10-15 lat od poprzedniej części(która była usadowiona w 2014 roku). Fabuła, przynajmniej na razie, prezentuje się bardzo podobnie jak w serii, którą UbiSoft próbuje naśladować. Znowu dwie frakcje-amerykańskie Duchy i rosyjscy ultranacjonaliści, którzy obalili rząd swego kraju i zaatakowali Norwegie(oo… coś nowego!). My, Edward Kochenko aka. Kozak, wraz ze swoim oddziałem musimy im naturalnie przeszkodzić. Bleh…ile razy można przerabiać tą samą historię. UbiSoft należy do firm, które mają u mnie duży kredyt zaufania(chociażby po Rayman`ach i Assassin`s Creed), więc myślę, że jednak jeśli chodzi o warstwę fabularną, to nie ma się specjalnie czym martwić.

Rozgrywka, jak już wspomniałem, ma być o wiele bardziej liniowa, napakowana skryptami jak Greg Valentino sterydami, i, naturalnie, o wiele prostsza. Dobra, trochę po marudziłem, więc czas na zachwyty, bo jest czym. Jako że nasze Duchy będą działać w przyszłości, nie może zabraknąć super, ultra wypasionych gadżetów! A, przynajmniej na razie, twórcy mają się czym chwalić. Z tych mniej zachwycających i nowatorskich można wymienić kamuflaż, tudzież niewidzialność oraz boty(droidy?drony?), które dzielą się na naziemne i powietrzne. Z bardziej ciekawych zabawek należy wspomnieć o działku sztumowca, które najwyraźniej było inspirowane tym Predatora, jednak zamiast plazmy strzela rakietami. Snajper będzie posiadał czujnik tętna, który pomoże mu(a dzięki znanemu systemowi komunikacji Cross-Com także kompanom) zlokalizować przeciwników. Mogę powiedzieć, że mi już się to bardzo nie podoba. Jeśli Ubi jakoś nie ograniczy możliwości tej zabawki, to gra snajperem będzie na prawdę bezsensowna.

Ubiki próbują naśladować również inną serie gier TPP, której klony pojawiają się co chwila. Otóż, nasi wojacy będą mogli przyklejać się do ścian, ostrzeliwać z nich na ślepo oraz będą posiadali kilka innych Gears`owych patentów. Ciekawi mnie jak twórcy rozwiążą problem przyklejania się do ścian i ostrzeliwania zza nich. W końcu jest to gra FPS i jeśli paryskie studio nic nie wykombinuje, możemy się spodziewać pomysłu z Brothers in Arms, czyli nagłej zmiany kamery z FPP na TPP przy korzystaniu z osłon. Oj, coraz większy misz-masz nam się robi.

Zacząłem mówić o klasach, jednak nie ma tu żadnej nowości. Są cztery, szturmowiec, snajper, zwiadowca i inżynier. Kontrole nad dronami będzie miał inżynier, szturmowiec do swojej dyspozycji będzie posiadał, wcześniej wspomniane, działko, snajper czujnik tętna, a zwiadowca kamuflaż. Ubi postanowiło dać pewnego rodzaju nowość, otóż będziemy mogli dzielić się swoim sprzętem z resztą drużyny oraz łączyć ich zdolności, w celu użycia np. broni cięższego kalibru lub specjalnej zdolności danej klasy.

Nie licząc single playera, będzie naturalnie multi oraz tryb coop. We wszystkich trybach(również w singlu. Dobre, nie?) będzie można zdobywać poziomy, a suma doświadczenia w nich zdobytego będzie sumowana. Kolejne levele odblokowują nowe bronie i zdolności specjalne, czyli nic nadzwyczajnego ani nowego. Tryby multi również nie powalają. Stantardowo deathmatche, dominacja i kradnięcie flagi. Podoba mi się natomiast to, że maksymalnie będzie 8 graczy. Unikniemy przez to rzezi, a przy okazji będzie trzeba trochę więcej pomyśleć.

Duchy będą miały również możliwość ”przytulenia” się do siebie plecami, by mieć większe pole widzenia, ale przy tym stając się łatwiejszym celem dla broni cięższego kalibru. Być może jednak nie do końca seria straci cały swój taktyczny urok.

Nowa gra sygnowana nazwiskiem znanego pisarza będzie korzystała z lekko podrasowanego silnika poprzedniej części. No, wodotrysków nie ma się co spodziewać, jednak myśle, że nie będzie najgorzej. Na screenach tytuł prezentuje się bardzo ładnie, jednak wiadomo, że są one podrasowane. Wspomnieć należy o tym, że będzie możliwe niszczenie ścian. Tak, tylko ścian. O destrukcji niczym z Red Faction czy chociażby z Bad Company 2 nie ma co marzyć.

Future is comming

Kolejny Ghost Recon prezentuje się…słabo. Ubisoft kradnie pomysły z wielu znanych serii, przy czym od siebie dodaje tylko całkiem niezłe, futurystyczne zabawki i kilka dobrych rozwiązań do trybów gry. Moim zdaniem odejście od starej, sprawdzonej i dobrej formuły serii jest wielkim błędem, za który UbiSoft zapewne i tak nie wiele zapłaci, przez dobrą kampanię reklamową i zabawki Duchów. Kolejny znak ”prostych” czasów i kolejna dobra seria gier odchodzi w zapomnienie. Jednak, jak już wspomniałem, Ubi ma u mnie kredyt zaufania i na dodatek nie tylko w kwestiach fabularnych, więc możliwe jest, że  coś z tego mixu wyjdzie, a nawet coś dobrego. Nie pozostaje nic innego jak czekanie.

Głównym bohaterem serii jest więc Desmond Miles – potomek asasynów, do którego wspomnień genetycznych (ot, taki MacGuffin) próbują dostać się tajemniczy naukowcy (ci z kolei to potomkowie templariuszy).  Ich celem było odnalezienie artefaktu i właśnie w tym celu ściągnęli do swojej kwatery bohatera gry. Gra pozostawiła więcej pytań niż odpowiedzi, a fabuła urwała się w momencie godnym wysokobudżetowego serialu.

Nietrudno się zatem domyślić, że następca będzie kontynuował wątki rozpoczęte w „jedynce”. W tej części wcielamy się Ezio Auditore da Firenze – Włocha, początkowo nastolatka, buntownika, obiboka i amanta zarazem- wybuchowa mieszanka według mnie . W miarę postępów w grze jego życie zostaje wywrócone do góry nogami, ale o tym jak to się stało i jakie ma to następstwa w fabule i losach świata –przekonacie się już sami. Ezio jest od początku wyraźnie zarysowaną postacią – postacią o ludzkiej twarzy. To oznaka kierunku, w którym Ubisoft poszedł w przypadku AC II: intensywny scenariusz i wyraziści bohaterowie. Obu tych elementów brakowało w pierwszej części.

Altair był po prostu zimnym twardzielem jakich wielu, a jego towarzysze… Pamiętacie ich w ogóle? Był jakiś Malik, który stracił brata, był gorzki Al-Mualim… i w sumie tyle. W „dwójce” znajdziemy kilkanaście ciekawie zaprojektowanych i przedstawionych postaci. Jest charyzmatyczny mentor, wujek Mario (przedstawiający się znanym skądinąd tekstem „It’s a-me, Mario!” – serio!), jest dbający o dobro rodzinne ojciec, jest wyluzowany przywódca cechu złodziei Antonio, jest roztrzepany geniusz Leonardo Da Vinci – tutaj mały zgrzyt, bo akurat tę postać trochę zmieniono, zbyt mocno idąc w stronę komedii. Nawet postacie konspiratorów, czyli ofiar naszego bohatera, są w większości dobrze umotywowane i niejednoznaczne. Choć wszyscy są źli, to prawie każdy ma w sobie jakiś konflikt albo przynajmniej burzliwą przeszłość, która ukształtowała go w ten właśnie sposób. Ekspozycja, proszę państwa. Losy bohaterów są pokazywane na filmikach na silniku gry i tu  mamy nowość, ponieważ filmików jest dużo, są dobrze wyreżyserowane i wsparte ciekawymi dialogami. Podczas niektórych filmików pojawiają się tzw. Quick Time Events. Nie mają one żadnej wartości w fabule gry, na przykład gdy się spóźnimy z naciśnięciem guziku na padzie nic się niestanie. Raczej są one  zaserwowane w formie dodatku. Trzon gry się na dobrą sprawę nie zmienił i nadal musimy dobrze balansować między ukrywaniem się, walką a wspinaniem się na budynki. Wszystkie te elementy tym razem są jednak dużo bardziej spójne, a mnogość rozwiązań jest tak wielka, że aż nie sposób przetestować wszystkich atrakcji. Wraz z rozwojem fabuły zdobywamy cały szereg ciekawych gadżetów. Niektóre są już znane fanom serii, inne będą nowością. To m.in. podwójne ostrze asasynów (możliwość zabijania dwóch przeciwników jednocześnie), ostrze z trucizną (zatruty wpada w szał i atakuje wszystkich dookoła, po czym ginie), pistolet czy bomby dymne. Kiedy nie uda się wykonać jakiegoś zabójstwa po cichu konieczna jest walka, w sumie bez niej się nie obędzie, gdyż Ezio jest świetnym wojownikiem i przyjemnością jest patrzeć jak wymachuje różnymi rodzajami mieczy, buław i szabli. Nowością jest to, że broń po pokonanych wrogach można podnosić i walczyć nią, do czasu aż jej nie upuścimy.  Można też wyrywać broń z rąk wrogów, robiąc śmiertelne kontry. W sumie na nich opiera się cała walka. Jednak to ekwipunek,  który posiada Ezio jest najefektowniejszy w walce . W grze zwiedzamy dwa duże miasta (Florencję i Wenecję) oraz kilka rejonów wiejskich. Szczególnie Wenecja wyróżnia się na tle pozostałych, bo tamtejsza architektura jest wprost wymarzona jak piaskownica do zabawy w parkour. Wąskie uliczki, wysokie budynki, kanały (bohater potrafi pływać i chować się pod wodą) skłaniają do bardzo radosnej eksploracji. Ogromne wrażenie robią też wszystkie rozpoznawalne obiekty obydwu miast: mosty (Rialto, Ponte Vecchio), kościoły (Santa Maria di Fiore, Bazylika św. Marka), zabudowania urzędowe (ratusz we Florencji, Pałac Dożów) i tak dalej. Niesamowite widoki, niesamowity klimat. Przed rozpoczęciem zabawy polecam przejrzeć zdjęcia zabytków obydwu miast – odczucia będą jeszcze lepsze. Niegłupim pomysłem jest też obejrzenie Kupca weneckiego z Alem Pacino.

Kolejnym ważnym elementem rozgrywki jest interakcja z otoczeniem, którą również możemy wykorzystywać do niecnych celów. Co bardzo ważne, zrezygnowano z idiotycznych misji pobocznych typu „uratuj mnichowi życie, a pozwoli ci iść obok siebie”. W zamian za to mamy możliwość wmieszania się w dowolną grupę przechodniów – wystarczy, żebyśmy weszli między nich. Genialne w swojej prostocie, mechanizm ten wykorzystywany jest przy wynajmowaniu kurtyzan, które opłacamy, by robiły wokół nas sztuczny tłum. Gra przyjmuje dziwne założenie, że typ w kapturze o aparycji Ezio w otoczeniu czterech kurtyzan kompletnie nie rzuca się w oczy – cóż, licentia poetica. Wynajmować możemy również złodziei i najemników, którzy odwracają od nas uwagę przeciwników lub po prostu wspomagają w walce. Nierzadko to się przydaje ponieważ nie oszukujmy się oni walczą słabo, ale są doskonałymi przynętami, więc  zajętych walką wrogów można zdejmować z zaskoczenia. Kiedy jesteśmy ścigani, poza tłumem możemy też kryć się w znanych z „jedynki” altankach na dachach, na ławkach i tu kolejną nowością jest pływanie – na i pod wodą. Przydaję się to w tzw. Kryjówkach Assassynów ale co to jest i  jak są te miejsca ważne w fabule przekonajcie się sami. W tytule tym pojawia się nowy system „złej sławy”, obrazowany wskaźnikiem w lewym górnym rogu ekranu. Im więcej przewinień na naszym koncie, tym szybciej strażnicy będą nas rozpoznawać na ulicy. Aby znieść z siebie ten ciężar, musimy zdzierać porozwieszane w okolicy listy gończe, przekupywać heroldów oraz mordować skorumpowanych urzędników, świadczących przeciwko nam. Wszystkie te „atrakcje” są zaznaczane na naszej mapie, więc nie jest to uciążliwe. Poruszyliśmy temat misji pobocznych – bardzo drażliwy z perspektywy pierwszej części. AC II uświadomił mi w zasadzie, że problemem pierwowzoru nie były misje poboczne per se. Chodziło raczej o to, że bezbarwne zadania opcjonalne były konieczne do przejścia głównego wątku (pod egidą „dochodzenia”). Tutaj tego już nie ma: wszystkie misje poboczne są bardzo ściśle prowadzone przez scenariusz, niepowtarzalne i wsparte przerywnikami. Ich przejście zajmuje circa 15 godzin, przez który to czas akcja w zasadzie cały czas trzyma nas mocno w garści. Nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie nam wziąć w ręce lejce powozu czy przemknąć nad Canale Grande w machinie latającej. Cały czas coś się dzieje, a same egzekucje (tradycyjnie wieńczące każdy rozdział opowieści) nie są już jedynymi kulminacyjnymi momentami. Jeśli chodzi o zadania poboczne, to jest ich dużo mniej niż w oryginale. Podzielone zostały na kilka rodzajów: pobicia (zazwyczaj chodzi o wybicie głupot z głowy jakiemuś niewiernemu mężowi), zabójstwa (zlecenia odbieramy przez gołębie pocztowe!), wyścigi po dachach i misje kurierskie. W sumie w grze znajdziemy jakieś 30-40 zadań pobocznych, a większość z nich zawiera scenki przerywnikowe na wstępie. Pod względem rozgrywki są one, co prawda, nieco monotonne, ale tym razem w żaden sposób nie drażnią, bo po prostu możemy je zignorować.

W grze wprowadzono ekonomię. Kasę na miecze i zbroję Ezio zdobywa prowadząc kradzież kieszonkową na ulicy, czy wykonując misję. Przychody z  willi, którą odziedziczamy w pierwszych godzinach gry również trafiają do naszej kieszeni. Pod względem graficznym Assassin’s Creed II prezentuje się rewelacyjnie. Z jednej strony mamy tu techniczny majstersztyk (wielkie, szczegółowe miasta bez żadnych loadingów), z drugiej – prawdziwy przepych, jeśli chodzi o wygląd i klimat. Każda lokacja jest na swój sposób unikalna. Ciepła, gorąca wręcz kolorystycznie Florencja i jej bogate, wymuskane dzielnice. Wilgotna, trochę śmierdząca Wenecja, zielone łąki Toskanii… I ludzie, ludzie na ulicach, każdy w przepięknym stroju z epoki – gondolierzy, kuglarze, kurtyzany, szlachcice, kloszardzi, uliczni artyści, akrobaci i błaźni ziejący ogniem w trakcie Karnawału w Wenecji. Coś niesamowitego! Do tego cykl dobowy, efekty pogodowe, co tu się dzieje! A w centrum tego wszystkiego – Ezio. Idealnie animowany i świetnie zaprojektowany. No może poza absurdalnym kapturem, spod którego nie ma prawa czegokolwiek widzieć. Trudno wymienić wszystkie atrakcje, które czekają na nas w Assassin’s Creed II. To niezwykła, epicka przygoda, w którą każdy powinien zagrać. Autorzy wprawdzie trochę zaryzykowali: współczesny wątek fabularny rozpoczyna się w taki sposób, że bez znajomości pierwszej części ciężko się połapać. Na szczęście przygoda w renesansowych Włoszech jest już zamkniętą całością, dostępną dla każdego nowicjusza (może poza zakończeniem, które tradycyjnie miesza nam w głowach i pozostawia z niejednym pytaniem). Szczerze polecam tę produkcję gdyż to mocny tytuł. Jeśli przez najbliższe dwa lata Ubisoft poczyni z trzecią częścią podobne postępy, to aż boję się myśleć co to będzie. Ja już czekam na kontynuację – z wypiekami na twarzy. Grze wystawiam sprawiedliwe i zasłużone 100%.

Jak widać powyższa historia pokazuje, że producent zrobi wszystko aby zareklamować grę nawet narażając zatrudnionych ludzi w tym celu. Do aktora bowiem celowało już z prawdziwej broni kilku policjantów. Lecz czy reklama ta była na pewno nieudana? Może właśnie na tym polegała aby wzbudzić ogromne zamieszanie i sensację? Wszystko jedno, ważne jest czy nowy  Splinter Cell: Conviction na prawdę jest wart takich akcji i zasługuje na zainteresowanie graczy.

Minimalne wymagania sprzętowe:

- System operacyjny: Windows XP/Vista/7
-  Procesor: dwurdzeniowy Pentium D 2,6 GHz lub AMD Athlon 64 X2 3800
-  RAM: 1GB (XP), 2GB (Vista/7)
-  Karta graficzna: kompatybilna z DX 9.0c i Shader Model 3.0 (256 MB pamięci RAM)
-  8 GB wolnego miejsca na dysku
-  Internet: 128 kbps lub szybszy

Zalecane wymagania sprzętowe:

-  Procesor: Core 2 Duo 2,2 GHz lub AMD Athlon 64 X2 4400
-  RAM: 2GB (XP), 4GB (Vista/7)
-  Karta graficzna: kompatybilna z DX 9.0c i Shader Model 3.0 (512 MB pamięci RAM)
- Internet: 128 kbps lub szybszy

Lista wspieranych kart graficznych:

-  GeForce 6800. 7800, 8800, 9800, 100, 200, GTX
-  Radeon X1600, HD 2000, HD 3000, HD 4000, HD 5000