Akcja zaczyna się w okupowanym Paryżu, Sean Devlin, bo tak zwie się nasz bohater jest typowym Irlandczykiem o niebieskich oczach i „barowym” charterze. Jest on kierowcą rajdowym który zostaje nieuczciwie pozbawiony medalu w Gran Prix Saarbrucken, po czym traci swojego najlepszego kumpla dzięki niejakiemu Kurt’owi Dierker’owi, postanawia więc się zemścić, a żeby było mu mało problemów to wybucha II wojna światowa. Miejscem akcji jest, jak już wspomniałem Paryż, nie jest on wiernie odwzorowany lecz znajdziemy tu kilka znanych budowli, z wieżą Eifla na czele. Gra daje na otwarty świat, niczym w GTA, oraz żywcem wyjętą z Assasyna możliwość eksploracji świata w pionie. Zresztą cała gra jawnie zgapia, kopiuje, a nawet bezczelnie kradnie patenty z wielu gier jednak są one podane w taki sposób że ani razu nie miałem efektu Deja Vu. Największa zaletą tej gry jest Paryż, nie chodzi tu o samo miasto bo te choć rozległe to zachwyca wykonaniem, lecz klimat tego miejsca, klimat Paryża w tej grze jest po prostu świetny, szczególnie w czarno-białej tonacji w której większość czasu spędzimy. Sean, dołączony do ruchu oporu, zostaje okrzyknięty nadzieją Paryża, i jego misją jest nie tyle co jego wyzwolenie co zachęcenie, zainspirowanie Paryżan do walki z okupantem, w tej sytuacji trzecią rzeszą. Cała gra jest podzielona jakby na dwie części – misje główne oraz te polegające na zainspirowaniu Paryżan, nie są to misje poboczne lecz nie są wymagane aby ukończyć grę.

Paryż, dziś nazywany stolicą Europy, stolicą kultury oraz miastem zakochanych traci urok gdy na każdej alei spotykamy niemieckich żołnierzy, gdy nad naszymi głowami latają niemieckie Zeppliny oraz gdy widzimy publiczne egzekucje, ludzi którzy zawinili tym, że chcieli mieć własny kraj. Bardzo liczyłem na to że scenarzyści przedstawią nam Francuzów jako ciemiężony, gnębiony naród, niestety gra jest zwykłą, lekką opowiastką która choć zaskakuje to nie niesie w sobie żadnego przesłania, a nawet nie stara się nam przedstawić tragedii tamtych czasów. Na szczęście klimat gry nie stracił na tym za wiele i jest on najważniejszym punktem programu. Z czarno-białej tonacji wyłaniają się czerwone elementy swastyk, mundurów niemieckich oraz miejsca publicznych egzekucji, lub niszczenie dzieł sztuki. Klimat zyskał też wiele dzięki wspaniałej muzyce z tamtych czasów, znajdziemy tu kilka naprawdę znanych oraz cenionych utworów tamtych lat.

W grze sporo faktów historycznych jest nagiętych, niestety w większości na minus. Ciekawy jestem kto wpadł na pomysł umieszczenia w grze żołnierzy żywcem wyjętych z Wolfensteina, wyposażonych w maski gazowe (typu słoń, takie ja np. w Metro 2033) oraz miotacze ognia albo kto umieścił sterowce typu Zepplin w latach czterdziestych, przecież te przestały być stosowane w latach dwudziestych z uwagi na ich podatność na ogień, w dodatku czemu wybuchają po trzech strzałach z pistoletu ?! Jedno z największych nie dopatrzeń w grze, lecz Pandemic nie jest osamotnione, twórcy MoH : Airborne umieścili w swojej grze identycznego wojaka, nie wiem czemu twórcy mają parcie na nie-fajny element.

Wspomniałem już że jesteśmy członkami ruchu oporu, lecz co z tego mamy ? Niestety nic. Podczas bójki z naziolami tłum zamiast nam pomóc to ucieka, a czasami nawet przeszkadza gdyż stają na środku i się gapią. Ludzie z ruchu oporu, od czasu do czasu dostarczą nam jakąś furę lub wesprą nas w boju ale są zbędni gdyż ich inteligencja, nie… to za dużo powiedziane, przecież oni niewiedzą do czego służy drabina, a większość czasu spędzają gapiąc się na Niemców zamiast częstować ich ołowiem. Na szczęście fury którymi przyjdzie nam podróżować są różnorodne, a model jazdy, choć dość toporny to na dłuższą metę przyjemny oczywiście arcadowy pełną gębą.

Grafika, jest po prostu słaba, fizyka zerowa, a animacja beznadziejna. Może twórcą zabrakło czasu, może po prostu umiejętności. Czarno-biały odcień maskuje większość niedoskonałości lecz gdy wejdziemy w strefę kolorową, gdy ujrzymy obraz pozbawiony wszelkich filtrów to włosy stają dęba na głowie. Jeszcze gorzej wypadła fizyka, biegnąc na jadące auto nasza postać wylatuje na pół miasta, a podczas bójki ręce nie dotykają nawet przeciwnika a krew bryzga na wszystkie strony. Lecz najlepsze jest to że gdy przymocujemy do krowy dynamit to ta, po wybuchu rozdzieli się na pół, a flaki wyjdą jej na zewnątrz, jeśli wbiegniemy w nią sprintem, uderzymy lub potraktujemy ołowiem efekt będzie ten sam. Żeby było nam mało to twórcy wpadli na genialny pomysł i tak Paryż w grze The Saboteur graniczy z Niemcami.

Jeśli chodzi zaś o wykonanie Paryża to stoi ono na przeciętnym poziomie. Nie ma oczywiście mowy o tym że miasto żyje, że cała akcja toczy się nawet bez naszej ingerencji. Ludzie spacerują bez określonego celu, auta znikają jak wyjadą poza nasze pole widzenia, a ludzie nawet nie przejmują się że za rogiem trwa strzelanina. Nie wiem też kto konstruował miasto, budynki ale na pewno mógł podpatrzeć jak to wygląda w Assasynie. Bloki są rozlokowane tak że w żaden sposób nie pomagają nam w wspinaczce, która jest mozolna i w porównaniu do przygód XVII wiecznego skrytobójcy po prostu nudna. Eksploracja dachów jest nie wygodna oraz niebezpieczna gdyż za każdym razem trzeba uważać jak się schodzi bo ginąć tu jest szczególnie łatwo.

The Saboteur nie jest grą dla wszystkich, choć mogłaby być. Na papierze gra prezentuje się naprawdę dobrze, czego nie można powiedzieć o wykonaniu. Liczne błędy, lewitujące obiekty oraz grafika na miarę PS2 odstraszają większość graczy. Jednakże klimat tej gry, muzyka, budowle, samochody nie pozwalają nam się oderwać od ekranu. Jeżeli chcecie sprawdzić ten tytuł to pewnie, grajcie lecz nie spodziewajcie się cudów bo się srogo zawiedziecie. Po prostu dobra produkcja, niestety miało być lepiej, jeden z większych zawodów tego roku.

Zatem po Paryżu pośmigamy w grudniu i zemścimy się na niemieckich okupantach, w rozwinięciu newsa możecie zobaczyć trailer pochodzący z targów E3 2009. Nie pozostaje nic tylko czekać na te grudniowe wieczory ;)

Czyli po nitce do kłębka doszliśmy do tego, że być może już w przyszłym roku na sklepowych półkach pojawi się nowa Lara Croft. Jeszcze lepsza, jeszcze piękniejsza i z obszerniejszymi… terenami do eksploracji.