Produkcją filmu zajmą się Avi i Ari Arad, Thomas Tull i Jon Jashni, zaś scenariusz napisze niejaki Mark Protosevich, autor historii do filmu Thor. O obsadzie póki co nie wiadomo nic, za to pokrzepia nieco fakt, iż przy ekranizacji będą również pracować ludzie z BioWare, a także producent gry Casey Hudson.

O jakości dotychczasowych ekranizacji gier nie muszę nikogo przekonywać – filmowe „dzieła” takie jak chociażby BloodRayne i Max Payne do tej pory spędzają sen z powiek fanom tytułów, na których podstawie zostały nakręcone…

Trudno wyobrazić sobie życie, które nie kończy się żadną śmiercią, a każda kolejna odciska jedynie piętno na naszym ciele w postaci licznych blizn. Potem budzimy się i kontynuujemy swą wegetację, będącą też walką o przetrwanie na każdym kroku. Główny bohater Planescape Torment, Bezimienny o aparycji mutanta po przejściach, znajduje się właśnie w takiej sytuacji. Budzi się w kostnicy, by natychmiast usłyszeć głos gadatliwej, latającej czaszki o imieniu Morte. Dodatkowo nic nie pamięta.

Sigil, jego klatkowicze i inne grody

Żeby nie wyjawiać tutaj zbytnio tajemnic i fabuły tejże opowieści, napomknę tylko, że czeka nas wiele zwrotów akcji, tajemnice skrywane są na każdym kroku, a odpowiedzi mogą zostać odnalezione w każdej napotkanej przez Bezimiennego postaci, oraz w… naszym nieco nadgniłym ciele. Wędrówki nie ułatwiają nam dość pogmatwane prawa, jakimi rządzi się świat gry. Świat, w którym każdy przedmiot, gest czy słowo mogą być kluczem, aktywującym ukryty portal, znajdujący się gdzieś w pobliżu.

Grę odróżnia także bardzo nietypowy podział na rasy. Są one specyficzne dla tej produkcji i nigdzie indziej nie spotykane (np. githzerai, baatezu). Język używany w Sigil i innych krainach, również zaskakuje. Będziemy więc mieli do czynienia nie tylko z charakterystycznymi nazwami frakcji (a jest ich aż 15, m.in. Harmonium, Przeznaczeni), sfer (np. Tartar, Arborea) ale i przedmiotów (brzdęk, kosa, pudło), których nazwy mogą wydawać się znajome, lecz nie muszą one wcale oznaczać tego, co my przez nie rozumiemy. Najbardziej zaskakują jednak, jedyne w swoim rodzaju przekleństwa („idź w labirynty”, „kiep”, „szpicuj się”). Wszystko to nieustannie zaskakuje gracza i buduje niesamowity klimat gry.

Rzucić uchem, obaczyć i zaguścić

Grafika niestety zestarzała się dość poważnie i może być dla wielu graczy właśnie tym elementem, który nie pozwoli im komfortowo zapoznać się z grą. Bitmapy troszkę straszą, zwłaszcza jeśli odpalimy standardowe rozdzielczości. Na szczęście w reedycji można pobawić się troszkę ustawieniami w tym zakresie (mówię w tym przypadku o wersji Planescape Torment, która znalazła się w zestawie „Legendy RPG”, innych wersji nie dane mi było sprawdzić). Jak na swoje 12 lat na karku, pomimo wszystko, trzyma jednak pewien poziom i ma wpływ na odbiór oldskulowego klimatu produkcji.

Co innego jednak muzyka. Jest przepiękna, nastrojowa, będąca integralnym tłem opowieści. Potrafi być smutna, pompatyczna i dla wrażliwego odbiorcy stanie się zapewne bardzo ważnym elementem rozgrywki. Do dzisiaj pamiętam uczucie nostalgii jakie towarzyszyło mi podczas spotkania Deionarry. A właściwie to jej ducha. Historia tej postaci, wypowiadane przez nią zwroty i sentymentalny motyw muzyczny, który towarzyszy spotkaniu, tworzy mieszankę zaiste wybuchowo-emocjonalną.

Wypada jeszcze wspomnieć w tym momencie o mnogości tekstów pisanych, umieszczonych w grze. Osoby, które są przyzwyczajone do słuchania dubbingów, czy oryginalnych głosów podczas dialogów, mogą się tutaj mocno zawieść. Teksty wypowiadane w naszym rodzimym języku są raczej sporadyczne i towarzyszą przede wszystkim takim wydarzeniom jak walka czy awansowanie danej postaci na wyższy poziom doświadczenia. Reszta jest słowem. Całym mnóstwem słów. Dużo jest więc czytania, co mam nieodparte wrażenie, znacząco zmniejsza ilość odbiorców tej produkcji. Warto jednak, gdyż często opisy zawarte w grze są bardzo literackie, obrazujące w prozatorski sposób, dane zjawiska czy wygląd postaci. Do dzisiaj pamiętam, że przed walką z pewną wiedźmą prowadziło się z nią dość długi dialog. Gdy czytałem wszystkie zdania dość dokładnie, zajęło mi to około 15 minut. A dopiero potem nastąpiła walka… .

Kosy, jazdy i kanciarstwa

Ta odbywa się w dość klasyczny dla gatunku RPG, sposób. Mamy więc aktywną pauzę, podczas której możemy wydawać rozkazy swoim towarzyszom, zmieniać broń, korzystać z czarów i umiejętności specjalnych. Wszystko na zasadach Advanced Dungeons & Dragons, czyli w zasadzie walka sprowadzona jest do dość dużej losowości zdarzeń (uderzenia, rzuty obronne itd.). Krótko mówiąc: rzuty wirtualną kostką są kreatorami naszych poczynań i ogólnie pojętego przeznaczenia. Żeby było ciekawiej w grze tak naprawdę nie możemy zginąć. Po przegranej walce odradzamy się. Razem z naszymi ziomkami.

Trzeba tutaj wspomnieć też o interakcjach pomiędzy członkami swojej drużyny (maksymalnie można ich mieć 6), wprowadzaniu wątków romansowych oraz licznych wizjach głównego bohatera, który może przypomnieć sobie o dawnych wydarzeniach podczas np. rozmowy z którymś ze swoich towarzyszy broni. Wszystko to jednak ma ścisłe powiązania z naszymi statystykami, które ustalamy już na początku gry. Rozgrywka będzie bowiem zupełnie inaczej wyglądała, jeśli podpakujemy takie cechy jak inteligencja, mądrość czy charyzma, zamiast ładowania wszystkich punktów w siłę, kondycję i zręczność. Rozwinięte cechy intelektualne pomagają nam w odblokowywaniu nowych opcji dialogowych, wspomnień czy dodatkowych interakcji. Ma to również swoje przeliczenie na dodatkowe punkty doświadczenia. Siłacze oczywiście będą mogli z kolei władać potężniejszymi narzędziami terroru, niźli tylko napotkanym na początku gry skalpelem. A namachamy się niejednym orężem, gdyż mnogość misji, questów pobocznych i całkowita długość tej produkcji jest całkiem imponująca.

Nasze najbliższe zadania są dość jasno sprecyzowane już na początku sesji z Planescape Torment jednak, jak już wspomniałem wcześniej, czekają nas na drodze liczne zwroty akcji oraz zmiany swoich planów czy osądów, w stosunku do poszczególnych postaci. Każda z nich posiada bowiem swoje tajemnice, które niekiedy są niewygodne dla nich samych. Dla nas również.

Ślepaki i Centrum Wieloświata

Podsumowywując: gra jest klasykiem gatunku RPG, wraz ze wszystkimi jego zaletami i przywarami. Te ostatnie jednak wynikają, w moim odczuciu, nie z samej rozgrywki, a jej formy. Nieco nadgryzionej zębem czasu, jednak nadal broniącej się niebanalną historią, oryginalnym światem i piękną oprawą muzyczną. Prawdziwy fan RPG nie potrzebuje chyba więcej rekomendacji. Pozostali pewnie będą się bardzo mocno zastanawiali nad tym tytułem.

Jak powszechnie wiadomo, Planescape Torment nie odniósł sukcesu komercyjnego. Jednak osiągnął znacznie więcej: wywindował ówczesną formę robienia gier komputerowych do rangi sztuki, odciskając dość mocno swoje piętno w świadomości graczy. Nawet jeśli jest ich garstka.

Konsekwencją powyższych wydarzeń było to, że nigdy nie wydano żadnego sequela tejże pozycji. Można to rozpatrywać pod względem porażki (bo niestety, już nie dane nam będzie wrócić do Sigil – miasta drzwi), jednak warto też zwrócić uwagę na pozytywy tej sytuacji. Planescape Torment nigdy nie doczekało się słabego rozwinięcia w postaci drugiej części. A patrząc na dzieje niektórych tytułów możnaby doszukiwać się licznych przykładów na zepsucie klimatu pierwowzoru. Planescape Torment obrósł też w ten sposób w legendę. Pozycję dla wybranych, nielicznych, najwierniejszych. Mam jednak nadzieję, że powyższa recenzja sprowokuje innych do zainteresowania się tym niebagatelnym dziełem. Bo prawdziwa sztuka broni się sama, bez względu na liczbę swoich fanów.

OCENA 9+

PLUSY:

oryginalna historia

niebanalny świat

klasyka RPG

cudowna muzyka

niespotykany klimat

MINUSY:

dużo czytania (dla ludzi, którzy tego nie lubią)

niedzisiejsza już grafika

drobne niedoróbki w niektórych momentach

Za oknem śnieg i mróz, a w pokojach konsole ewentualnie blaszaki rozgrzane często do czerwoności. To za sprawą świąteczno-sylwestrowej przerwy wielu z nas miało więcej czasu na pogranie w gry, które swoją premierę miały pod koniec 2009 roku. Przed nami kolejne plany wolnego (którego dość mało w tym roku ;) ) – ferie zimowe, w niektórych województwach rozpoczynają się one 18 stycznia. Dla hardkorowców to kolejny czas na granie, tylko w co jeżeli wszystkie ciekawsze tytuły ogarnęliśmy w dwutygodniową przerwę świąteczną? W tym tekście pragnę Wam przedstawić według mnie najciekawsze tytuły, które swoją premierę będą miały w styczniu. W kolejnych tekstach przybliżę Wam premiery z lutego, a jest ich całkiem sporo, pośród nich takie kąski jak Splinter Cell: Conviction, BioShock 2, Heavy Rain i wiele wiele innych.

Zacznijmy może od gry, która wyszła 5 stycznia (na Świecie), a 8 w Polsce – Darksiders: Wrath of War

Darksiders jest dzieckiem Vigil Games, a fabularnie nawiązuje do treści biblijnych, dokładniej do Apokalipsy św. Jana. Wcielamy się w jednego z czterech zapowiedzianych w tym dziele jeźdźców. Lista broni zaczyna się od miecza a kończy na wymyślnej broni palnej, pomimo tego, że w wyniku zejścia na Ziemię naszego bohatera tracimy nasze nadzwyczajne moce po czasie je odzyskujemy. Będzie to zapewne ciekawy tytuł dla wszystkich fanów cRPG, tytuł ukaże się na konsolach Xbox 360 i Playstation 3.

Przejdźmy jednak do gry, która jest jednym z moich faworytów tej zimy – Army of Two: The 40th Day. Światowa premiera już 12 stycznia, i podobnie jak w przypadku Darksiders polska premiera przypada 3 dni później. Gra przyniesie nam podobnie jak jedynka sporo zabawy głównie w trybie kooperacji, gdzie przyjdzie nam pokierować najemnikami – Rios i Salem. Dużo strzelania, dużo różnego rodzaju zasadzek i jeszcze więcej akcji niż w jedynce tym razem ulokowanej w Szanghaju. Przyjemność z grania czerpać będą mogli posiadacze konsol PSP, PS3 oraz Xbox 360.

Massive Action Game (MAG) to gra sieciowa, która umożliwi nam granie na jednej mapie z bardzo dużą ilością przeciwników (256). Jest to ekskluzywny tytuł przeznaczony na konsolę PlayStation 3. Miałem okazję swego czasu pograć w wersję beta tejże gry i muszę Wam przyznać, że pomimo dość słabej grafiki w porównaniu z najnowszymi grami, MAG zgarnie sporą rzeszę fanów. Między innymi dlatego, że Massive Action Game wydany zostanie w języku polskim co na pewno ułatwi grę naszym rodakom. Jak przystało na dobrą grę sieciową do naszych rąk trafi kilka klas postaci i kilka specjalizacji. Wszystko to w połączeniu z ogromnymi mapami i z wieloma graczami przybliża nam warunki panujące na wojnie, no powiedzmy na wirtualnej wojnie ;). Premiera 26 stycznia, a 29 stycznia w Polsce więc nie pozostaje nam nic jak rezerwować sobie czas ferii zimowych na granie on-line z caaaałym światem….

Przyszedł czas na grę, która może stłumić premierę MAGa bowiem w ten sam dzień na półkach sklepowych zobaczymy drugą część Mass Effecta. Tutaj możemy się naprawdę rozpisywać jaka ta gra będzie świetna i w ogóle ale niestety pograć będą mogli w nią jedynie posiadacze blaszaków (dość mocnych) i X-klocków 360. Na 100% gra odniosłaby o niebo większy sukces gdyby była dostępna również na PlayStation 3 ale to raczej się nie wydarzy, a więc jeżeli chcecie pograć w niezwykłego cRPG’a łapcie za portfele dziadków, rodziców w ostateczności swoje aby kupić platformę, na której odpalicie Mass Effect 2. Trzymajcie się mocno, Shepard powraca! :-)

Przejdźmy jednak do sedna sprawy, czyli do wymagań sprzętowych (wersja PC), które jak na grę o świetnej oprawie graficznej są naprawdę małe. Sprawdźcie sami:

• Windows XP SP3 / Windows Vista SP1 / Windows 7
  Core 2 Duo 2.6 GHz
  2 GB RAM
  15 GB wolnego miejsca
  Radeon HD 2900 XT / GeForce 8800 GT

Warto zaznaczyć, że nie są to wymagania minimalne, a wymagania, które pozwolą nam na uruchomienie gry prezentującej naprawdę wysoki poziom graficzny przy odpowiedniej płynności. Nie wiem jak wy, ale ja czekam na drugą część Mass Effect 2 z niecierpliwością.