Wspomniane wcześniej miasto, to absolutny majstersztyk programistów. Wygląda po prostu genialnie, jest duże, a co najważniejsze można się po nim poruszać bez limitów, ale tylko po tym terenie, który już odblokowaliśmy. Liberty City jest podzielone na dzielnice. Na początku mamy dostęp do jednej, ale wraz z postępami w grze odblokujemy kolejne tereny. Miasto jest pełne szczegółów i sprawia wrażenie jakby żyło naprawdę. Gracz  nie będzie żałował w żaden sposób pieniędzy wydanych na tą produkcję.  Cztery dzielnice miasta to przekrój przez warstwy społeczne jego mieszkańców. Zamieszkujący LC ludzie są jak z rzeczywistości, którzy nigdy nie zasypiają-żyją w pośpiechu, czytają gazety, piją kawę. Po prostu to co wykonali programiści z Rockstar North to ósmy cud świata i będziemy to pamiętać bardzo długo. Gwarantuję Wam, że jeszcze długo nikt nie pobije miasta Liberty City z Grand Theft Auto IV.

Pierwsze co robimy w grze, to zastępujemy pijanego kuzyna w roli kierowcy. W tym momencie gracze przeżyją głęboki szok, jako że kierowanie pojazdami nie jest takie łatwe jak w poprzednich odsłonach cyklu. Oczywiście z czasem przyzwyczaimy się do tego rozwiązania, a nawet zaczniemy go doceniać, jednak pospieszne pokonywanie zakrętów skończy się na bandzie, a gwałtowne uderzenie w ścianę kończy się tym, że Nico wykonuje triumfalny lot Ikara. Prawa natury i fizyki pełnią tu bardzo ważną rolę, a system zniszczeń dobrze pokazuję nam, kiedy przeholujemy. Mistrzostwem jest tu to, że gdy palimy gumę w pewnym momencie ona pęknie, co raczej będzie znakiem, by zmienić auto na inne. Rzeczą, którą trzeba docenić są warunki pogodowe, w rewelacyjny sposób pokazujące urok Liberty City. Niejednokrotnie zdarzyło mi się zawiesić oko na zachodzie słońca, zapominając o celach misji. Frajdą jest też porzucić wątek fabularny i po prostu poszwędać się po mieście, popatrzeć jak ono prezentuję się w różnych warunkach pogodowych. Zachody słońca, burzowe wieczory, gdy deszcz leję się z nieba – to po prostu trzeba zobaczyć. Żaden opis nie odda w stu procentach tego widoku. Trailery i zrzuty ekranu, choć piękne, również nie oddają kunsztu programistów, którzy to stworzyli.

Fabuła gry jest również mistrzowsko poprowadzona. Mroczna i klimatyczna, ale przy tym z dużą dozą humoru, wielokrotnie czarnego. Zaręczam, że niejednokrotnie ockniecie się po kilku godzinach grania w tą produkcję i będziecie chcieli więcej. W tytule dzieję się sporo – ktoś ginie, ktoś zdradza, a ktoś inny całkowicie się zmienia. Genialnie zrealizowane cutscenki potęgują wrażenie, że gra jest po prostu genialna. W GTA IV wykonujemy zlecenia, ale nie możemy zapomnieć o stałym kontakcie z naszymi kolegami, wychodząc z nimi do baru, czy na kręgle. Tutaj jest to oczywiście nowością. Czegoś takiego nie było w poprzednich częściach. Dobrze dopełnia to czas, w którym nie mamy ochoty robić misji. Każda z postaci darzy nas szacunkiem, który odpowiednio wzrasta gdy dobrze wybierzemy miejsce zabawy. Nico Bellic to pierwszy bohater cyklu „z krwi i kości”, różni się znacząco od Carla Johnsona, czy Tommy’iego Vercettiego. Od początku przygód pana Bellica zastanawiamy się czy naprawdę dany jest mu happy end. Historia w czwartej części Wielkiego Złodzieja Samochodów zaskakuję swym bardzo mrocznym klimatem i podejściem do psychologii postaci. Każdy tu walczy o zaznanie choć krzty szczęścia, szczególnie Nico.

Nowa część jest esencją tego, co najlepsze w cyklu. Nico, tak jak jego poprzednicy, może kraść pojazdy, zabijać kogo chcę i siać zniszczenie. Symulator rodzącego się gangstera, jak możemy nazwać GTA IV, to pozycja pełna akcji, w której niejednokrotnie przyjdzie nam uciekać przed policją, oprychami, i uczestniczyć w strzelaninach. Sam system unikania stróżów prawa działa trochę inaczej niż poprzednio. Teraz jest trudniej i bardziej realistycznie. Musimy wyjechać poza strefę poszukiwania, co przy sześciu gwiazdkach nie jest takie proste jak mogłoby się wydawać.

Zawsze jednym z najmocniejszych elementów w każdej części GTA jest oprawa dźwiękowa. Tutaj jest podobnie. Wspominałem już o kawałku w intrze, a później jest tylko lepiej. Do dyspozycji oddano nam dziewiętnaście stacji radiowych, gdzie każdy znajdzie coś dla siebie. Od rock`a i metalu do rap`u i hip-hop`u.

W grze mamy nowy system celowania, co bardzo pomaga. Od tej chwili załatwienie wrogów nie będzie tak irytujące, a wręcz przeciwnie, przyjemne. Celujemy naciskając LT na padzie i strzelamy naciskając prawy spust. W zależności od tego jak mocno przyciśniemy klawisz, główny bohater skupi się na śledzeniu obranego obiektu lub też pozwoli nam na korygowanie ustawienia broni. Inną pomocą jest system GPS, który bardzo ułatwia poruszanie się po LC. Oczywiście jest opcja wyłączenia go . Nie można zapomnieć o telefonie komórkowym, który pozwala nam na kontakty z przyjaciółmi, ale przede wszystkim na przyjmowanie zadań oraz grę w trybie multiplayer. W wolnej chwili możemy go podbajerować za pomocą ściągniętych z Internetu(tego w grze!) tapet i nowych dzwonków. Jak w życiu…W nowej produkcji Rockstar poszedł na całość i zamieśćił tryb Multi. Jest 15 trybów-standardowo DM i TDM, Free Mode, czyli “jazda dowolna”, wyścig oraz różne wariacje na ich temat. Zabawimy się więc w policjantów i złodziei, zorganizujemy pogoń za szefem bandy oraz weźmiemy udział w wyścigu na ulicach Liberty City. Tryb sieciowy nie odchodzi od standardu, jest po prostu dobry. Dla jednych jest dużą zaletą, a dla innych wadą. Pełni rolę “tylko” lub “aż” dodatku do głównego dania.

Nikt jeszcze nie zrobił gry bez wad. W przypadku Grand Theft Auto IV można ich znaleźć kilka,  ale to jest czepianie się szczegółów, które nie wpływają na pozytywny odbiór gry, ale w woli formalności opiszę je. W nowej części gangsterskiej sagi brakuje… menu. Jest to trochę uciążliwe gdy chcemy grać w Multi i co chwila musimy wyciągać telefon, by szukać gry. Drugą „czepianką się” jest inteligencja policji, bo choć w porównaniu do ostatnich części serii została podrasowana, wciąż sprawia zawód. Stróże prawa potrafią być zarazem niezwykle czuli, czasami aż zanadto, jak i wyjątkowo ślepi. Dotknij ich samochodu, a siedzisz. Ale przejedź kobietę za rogiem lub zlikwiduj słup, a nic się nie stanie.

Grand Theft Auto IV to bez wątpienia gra, którą warto kupić. To produkcja, która nie bez powodu, stała się już legendą. Jak każda, posiada swoje niedoróbki i irytujące elementy, z których wielu zapewne dotąd nie zauważono, jednak nie możemy wątpić, że ekipa Rockstar dokonała przełomu. Mocna historia, mnóstwo szczegółów i niezwykły klimat – takiej gry nie było dotąd, a i pewnie nie będzie przez kolejne lata. Co możemy powiedzieć? Czas dalej zagłębiać się w tajniki Liberty City. Z pewnością kontynuacja będzie kolejnym kamieniem milowym,ale na nią trzeba będzie jeszcze trochę poczekać. Oczywiście wzorem poprzednich części, gra jest bardzo brutalna, więc jest tylko dla graczy dorosłych. Mi nie pozostaje nic innego jak znów zagłębić się w świat ” Wielkiego Złodzieja Samochodów cztery”!

12►

Miejsce 10 Wolfenstein 3D (1992)

Któż nie zna starego Wolfenstaina, ojca wszystkich FPS-ów? Dał on początek temu gatunkowi, a także wyznaczył pewne standardy graficzne, którymi kierowali się twórcy kolejnych gier tego typu. Dzisiaj oprawa wizualna może wywoływać uśmiech lecz w tamtych czasach to była prawdziwa rewolucja. Trójwymiarowe poziomy, możliwość dowolnego ich przemierzania i masa wrogów czyniły z tej produkcji prawdziwy hit. I nikt wtedy nie narzekał na prostą fabułę i pewne ograniczenia jak np.: płascy, dwuwymiarowi przeciwnicy czy brak schodów i zróżnicowania lokacji, których ściany różniły się tylko teksturami. Bohater poruszał się tylko w jednym poziomie więc nie było mowy o schodach czy wielopoziomowych lokacjach. Mimo kilku błędów zasługuje na miejsce w tym zestawieniu jako ogromny krok naprzód w dziedzinie gier komputerowych.

Miejsce 9 Quake (1996)

Następny FPS od id Software i następna rewolucja. Gra powalała nie tylko grafiką ale także wymaganiami, był to kolejny kamień milowy na drodze nie tylko FPS-ów, ale gier w ogóle. Bowiem Quake był w pełni trójwymiarowy. Dzisiaj to standard lecz kiedyś było to czymś rzadko spotykanym. Przeciwnicy nie byli już płaskimi bitmapami, a zróżnicowane poziomy były przesiąknięte gęstym klimatem, towarzyszącym graczowi podczas rozgrywki. Cała gra była podzielona na 5 etapów, z których każdy posiadał inną stylistykę co naprawdę dodawało grze wspomnianego klimatu. A wymagania sprzętowe? Jak na tamte czasy powalające, a dziś? No cóż Procesor Pentium 75 MHz, 8 MB RAM i karta graficzna 2MB dziś po prostu śmieszą lecz kiedyś aby uruchomić Quake’a trzeba było posiadać potężną maszynę. Mimo wszystko gra była warta pieniędzy na nią wydanych.

Miejsce 8 Unreal (1998)

Trzeci z rzędu First Person Shooter tym razem z Epic Games. Także na swój sposób rewolucyjny pod względem oprawy wizualnej, a wszystko dzięki znakomitemu silnikowi graficznemu Unreal Engine, który napędzał tę znakomitą produkcję jak i jej późniejsze sequele. Co w nim tak zachwycało? Przepiękna gra świateł, liczne efekty mgły, kolorowe oświetlenie lokacji, wybuchy i ogromne otwarte przestrzenie które jak na tamte czasy były rewolucyjne. Gra dzięki tym wszystkim udogodnieniom zyskała niepowtarzalny klimat, którego na próżno szukać w dzisiejszych produkcjach. Bezsprzecznie znakomita produkcja zasługująca na miano gry-legendy.

Miejsce 7 GTA III (2001)

Chyba nie muszę przedstawiać sztandarowej serii studia Rockstar gdyż jest to jedna z najbardziej znanych serii gier na świecie. Znalazła się w tym zestawieniu dzięki ogromnej metropolii jaką mogliśmy tam podziwiać, wypełnionej po brzegi ogromem obiektów, ludzi i pojazdów. Środki transportu były bardzo wiernie odwzorowane, składały się z wielu elementów, które podczas nieostrożnej jazdy mogły się zniszczyć lub odpaść. Przechodnie byli bardzo zróżnicowani, pojawiając się losowo na ulicach Liberty City. Swoboda, która towarzyszyła podczas gry była niespotykana w żadnej dotychczasowej produkcji. Nie mogło zabraknąć GTA III w tym rankingu gdyż ta odsłona serii zapoczątkowała dominację studia Rockstar na rynku gier sandboxowych, która trwa nieprzerwanie aż po dziś dzień.

Miejsce 6 Far Cry (2004)

Far Cry był ogromnym krokiem naprzód jeśli chodzi o grafikę w grach. W dniu premiery rozwalił konkurencję ogromnym światem gry jak na tamte czasy i przepiękną oprawą wizualną. W każde miejsce na stworzonej przez twórców wyspie można było się dostać i swobodnie przemieszczać w trakcie misji. Piękna woda, dynamiczne oświetlenie, cienie i masa obiektów, które ulegały zniszczeniu podczas gry. A wszystko napędzane znakomitym silnikiem CryEngine. Był to początek historii studia Crytek, które dzisiaj mające na koncie takie tytuły jak Crysis czy Far Cry 2 niepodzielnie króluje pod względem oprawy graficznej w grach.

Miejsce 5 Half-Life 2 (2004)

Kolejna część znakomitej serii. Nie wywołała dużej rewolucji ale graficznie stała na bardzo wysokim poziomie dzięki ciągłym ulepszeniom poprzez platformę Steam i silnik Source. Twórcy wznieśli się na wyżyny dotychczasowych możliwości animacji i stworzyli naprawdę wiarygodne postacie dodając tym klimatu grze. Sam silnik graficzny to nie wszystko, bowiem Half Life 2 korzystało także z silnika fizycznego Havok umożliwiającego deformację otoczenia i znajdujących się na mapie przedmiotów.

Miejsce 4 gothic 3 (2006)

Wspaniały silnik graficzny Genome engine wspierany przez PhysX i SpeedTree pozwolił twórcom na wykreowanie ogromnego, żyjącego, a przede wszystkim pięknego świata gry. Widoki zapierały dech w piersiach, a ogromne miasta z dużą ilością postaci pozwalały na wiele godzin emocjonującej rozgrywki. Świetne animacje i zróżnicowanie świata gry pozwoliły Gothicowi 3 odnieść wielki sukces. Zdecydowanie zasłużone miejsce w zestawieniu.

Miejsce 3 Crysis (2007)

Nastąpiła pora niekwestionowanego zwycięzcy, który znalazł się najbliżej tak upragnionego przez graczy jak i twórców fotorealizmu. Podobnie jak w Far Cry akcja toczyła się na wyspie i tak samo gra była ogromną rewolucją. W dniu premiery nie było komputera zdolnego odpalić Crysisa w maksymalnych detalach dlatego też na studio Crytek posypały się gromy ze strony graczy o słabą optymalizację silnika. Silnika CryEngine opatrzonego numerkiem 2 w nazwie z ogromnymi możliwościami graficznymi, które powodowały zazdrość u innych producentów gier, a u graczy opad szczęki i niedowierzanie, że można zajść tak daleko w dziedzinie oprawy wizualnej w grach. Do tej pory nikt nie zbliżył się do Crysisa mimo upływu już trzech lat od premiery. Prawdziwa dominacja!

Miejsce 2 Mirrors Edge (2008)

Mirrors Edge wylądował w tym zestawieniu nie za szczegółową i realistyczną grafikę lecz za stworzenie z gry wizualnego dzieła sztuki. Syntetyczne, sterylne miasto i znakomite oświetlenie wpływające na główną bohaterkę jak i na gracza sprawiło, że Mirrors Edge oczarowało mnie swoim pięknem. Znakomite manipulowanie kolorystyką przez twórców pozwoliło na intuicyjne poruszanie się bohaterki po ogromnej metropolii i stworzenie niepowtarzalnej oprawy wizualnej wartej poznania i zapamiętania.

Miejsce 1 Crysis 2 (2010)

Teraz zapewne myślicie: Dlaczego w zestawieniu pojawiła się gra, która nie miała jeszcze premiery? Dostała  miejsce w rankingu “na zapas”. O ile możemy martwić się o fabułę i przedstawioną przez twórców historię to o grafikę  możemy być spokojni. Pierwszy Crysis zdominował konkurencję i nie oddaje pierwszego miejsca aż do dziś, więc tym bardziej jego sequel będzie pod tym względem doskonały. Ulepszony silnik graficzny CryEngine 3 na pokazach i trailerach prezentuje się olśniewająco i wątpię aby przez najbliższe kilka lat, któraś gra zbliżyła się graficznie do Crysisa 2. No… chyba, że Crysis 3 :)

Ze screenów wynika, że sporo misji będzie odbywało się w powietrzu, jednak po tych kilku screenach nic nie możemy mówić na pewno. Rockstar ujawniło również informację, że we wtorek pojawi się trailer GTA IV: The Ballad of Gay Tony póki co zapraszamy do obejrzenia screenów zamieszczonych w galerii poniżej.

I jeśli takich jak ja jest o wiele więcej, to śpieszę z informacją, że pod koniec sierpnia z okazji świętowania tygodnia Deal of The Week, Lost & Damned będzie tańsze o 400 Microsoft Points. W wyniku tego już od 24 sierpnia 2009 roku przyjdzie nam nabyć przy pomocy cyfrowej dystrybucji dodatek do GTA IV nie za 1600 MSP, lecz już za 1200. Może ktoś się skusi. Ja tam poczekam na pakiet na DVD, który zawierać będzie wszystkie dwa dodatki: Lost & Damned oraz The Ballad of Gay Tony.