Skomplikowany proces streamingu działa na bardzo prostej zasadzie. Otóż gra, w którą gramy nie jest zainstalowana na naszym komputerze lecz na odległym o kilkaset kilometrów serwerze, który przesyła wszystkie dane przez internet do naszego sprzętu, a nasze polecenia wydawane z klawiatury i myszy są przesyłane w drugą stronę. Tak więc do gry potrzebna jest jedynie maszyna zdolna uruchomić przeglądarkę i posiadająca dostęp do internetu, na przykład zwykły netbook! Brzmi nierealnie? Być może lecz najważniejsze, że owa technologia działa. Steve Perlman, pomysłodawca projektu podczas jednej ze swoich konferencji uruchomił Crysisa na… iPhonie! I działał ultra płynnie zawstydzając niejeden komputer dławiący się przy tej niegdyś wymagającej dobrego sprzętu produkcji.

Lecz co zrobić jeżeli nie mamy żadnego komputera lub konsoli w domu, gdyż nie ma na nie miejsca? Ten problem twórcy także rozwiązali, konstruując specjalną mikrokonsolkę, na której po podłączeniu do telewizora i do internetu można odpalić każdą grę poprzez platformę OnLive i cieszyć się rozrywką na najwyższym poziomie bez spowolnień, lagów i innych nieprzewidzianych problemów.

Niestety ta rewolucyjna technologia ma także swoje wady. Jedną z nich jest problem z samym internetem ponieważ minimalna potrzebna do płynnego działania szybkość to około 1,5 Mbit/s przy rozdzielczości SD i 5 Mbit/s, przy rozdzielczości HD. Natomiast gdy uda nam się już uporać z szybkością łącza to pozostaje problem przerw w dostawie internetu wywołanych na przykład uszkodzeniami linii telefonicznych/światłowodów, tym samym pozbawiając nas dostępu do wszystkich gier i rozrywki. Ostatnim pozostaje sama cena gdyż oprócz kupowania gier będziemy zmuszeni płacić abonament, niewielki ale jednak.

Mimo wszystko jeżeli zdołamy się uwolnić od wymienionych wyżej problemów to wraz z uruchomieniem platformy otworzy się przed nami świat ogromnych możliwości. Oprócz samego grania będziemy mieli  możliwość oglądania rozgrywki innych graczy z całego świata, komunikowanie się z nimi jak i wspólne granie. Nagrywanie filmików z gier i dzielenie się nimi z innymi graczami będzie jeszcze prostsze. OnLive to nie tylko platforma do gier lecz także ogromny serwis społecznościowy zrzeszający graczy z całego świata i skupiający ich w jednym miejscu.

Testy usługi już trwają, na razie jedynie w USA lecz jeżeli OnLive odniesie sukces to szybko ujrzymy biało-pomarańczowe logo na monitorach i telewizorach w Europie jak i w Polsce. Tylko pozostaje kwestia czasu kiedy to nastąpi. Jest to o tyle ważne, że nie wiadomo czy jest sens wymieniać podzespoły starego komputera na nowe gdyż z OnLive przebudowa peceta już nie będzie potrzebna.

Jako pierwszy swoje karty odkrył Microsoft i zadziwił rozmachem swojej konferencji lecz narzekano na brak nowości. Mimo to trochę tego było, oto najważniejsze:

• - Nowa wersja konsoli Xbox 360 w wersji slim, z wbudowaną kartą Wi-fi, większym dyskiem(240GB) i zgrabniejszym wyglądem.
• - Oficjalna zapowiedź Xbox Live w Polsce.
• - Zmiana nazwy nowego kontrolera z Project Natal na Kinect.

Później przyszedł czas na Sony:

• - Technologia wyświetlania obrazu 3D, którą oferuje Playstation ma być mocno wykorzystywana przez twórców gier m.in. w Killzone 3.
• - Cena Playstation Move będzie wynosić 49 dolarów i będzie posiadał liczną bibliotekę gier korzystających z nowego kontrolera Sony.
• - Heavy Rain dostanie jesienią patch, który umożliwi obsługę PS Move w grze.

Ostatnie z wielkiej trójki było Nintendo. A pokazało jedynie:

• - Nową przenośną konsolkę Nintendo 3DS z możliwością wyświetlania obrazu 3D, ogromną bazą gier i możliwością bezprzewodowego łączenia się z internetem .

Na targach mieliśmy okazję zobaczyć i dowiedzieć się więcej o powstających produkcjach, których było bardzo dużo, a najważniejsze to:

Assassin’s Creed: Brotherhood, Trine 2, Call of Duty: Black Ops, Metal Gear Solid: Rising, Portal II, Fable III, Bulletstorm, Wiedźmin 2, Red Faction: Armageddon, Dead Space 2, Driver San Francisco, Deus Ex: Human Revolution, Mindjack, Warhammer 40K: Dark Millenium Online, Twisted Metal, inFamous 2, Need for Speed: Hot Pursuit

A także wiele innych mniejszych produkcji, głównie na “ruchowe” kontrolery PS Move i Kinect.

Tak więc targi E3 za nami, a organizatorzy ujawnili już datę kolejnych, które odbędą się 7-9 czerwca 2011 roku jak zwykle w Los Angeles. Pozostaje nam tylko czekać zagrywając się w znakomite produkcje przedstawione na targach, a naprawdę jest w co się zagrywać. A największy zawód na tegorocznej imprezie ? Brak Rockstara i zapowiedzi GTA V.

Serii Gran Turismo nie trzeba chyba nikomu przedstawiać, licencjonowane samochody, tory, realistyka  jazdy to wizytówka GT. W rozwinięciu newsa zapraszam do obejrzenia najnowszego trailera pochodzącego z targów E3 2010

Od jesieni tego roku usługa Xbox Live dostępna będzie w Polsce, Chile, Czechach, Grecji, Kolumbii, na Węgrzech oraz w RPA.

Wtedy właśnie, 19 listopada świat ujrzał grę, która niemalże z miejsca zachwyciła krytyków i podbiła serca entuzjastów komputerowej rozrywki. Half-Life, zdobywca ponad 50 nagród w plebiscytach na grę roku, urzekał drobiazgowością, dbałością o detale, a przede wszystkim – zagadkową fabułą i świetnym, niemalże namacalnym, klimatem. Jako Gordon Freeman gracz lądował w Black Mesie – naukowym kompleksie, w którym nasz protagonista zasilał własną osobą pokaźny szereg jajogłowych. Jednakże, co zdarza się nagminnie w produkcjach tego typu, podczas jednego z eksperymentów nie wszystko poszło po myśli uczonych, co zaowocowało otwarciem portalu do innego świata. Od tego momentu Gordon Freeman był zmuszony czynić wszystko co konieczne, by ujść z życiem z ośrodka. Jeśli ktoś jeszcze nie zna na wskroś tego tytułu, a ma się za rasowego FPS-owca – popełnia grzech zaniedbania. Nawet dziś, po 11 latach od premiery, pierwszy Half-Life potrafi zmrozić krew w żyłach oferując rozrywkę na długie godziny.

Half-Life 2, będący przedmiotem niniejszej recenzji, został wydany na jesieni 2004 roku, niedługo po premierze swego wielkiego rywala marketingowego – Dooma 3. Wszelako jednak, oba te tytuły dzieli przepaść, chociaż egzystują na przeciwnych biegunach tej samej planety – dreszczyku strachu, jeżącego włos na głowie. Rzecz dzieje się kilkanaście lat po wydarzeniach z pierwszej części i jej dodatków – Gordon Freeman trafia do miasta City 17, które stało się niejako agendą sił Kombinatu na Ziemi. Umiejscowione we wschodniej Europie, w samym centrum mieści Cytadelę – budynek, w którym rezyduje dr Wallace Breen, obecny władca naszej planety. A jak do tego doszło? Otóż wspomniany Breen był administratorem kompleksu Black Mesa. Po tragicznym w skutkach eksperymencie z rezonansem kaskadowym ludzkość stanęła w obliczu inwazji sił Kombinatu – kosmicznych zaborców, podbijających kolejne światy i niewolących ich mieszkańców. Najeźdźcy runęli na Ziemię ogromną siłą militarną, która zdusiła wszelki zorganizowany opór na planecie. Po tzw. wojnie siedmiogodzinnej dr Breen podpisał cyrograf – poddał Ziemię w niewolnictwo Kombinatu, zostając lokalnym kacykiem – władcą całego globu. W związku z powyższym, w Half-Life 2 jest on głównym schwarzcharakterem. W toku akcji poznajemy również sympatyczną Alyx Vance (oraz jej sympatycznego czworon… pupila ;), jej ojca Eli, dr Judith Mossman, dr Isaaca Kleinera, Barney’a Calhouna (bohater dodatku Blue Shift do pierwszej części gry) oraz wielu innych ludzi i vortigauntów, zrzeszonych w ruchu oporu, bądź tylko próbujących przeżyć w tych trudnych czasach. Wszystkie te wymienione z nazwiska postacie zaliczyły w swym życiu krótszy bądź dłuższy epizod w Black Mesie. Wszelako jednak, w kwestii ich tożsamości i priorytetów twórcy grają z nami w otwarte karty, toteż najbardziej intryguje inna postać, której pobudek ani mocodawców do końca nie znamy, mianowicie tajemniczy G-Man. Wielokrotnie widywany podczas wędrówek po Black Mesie, w sequelu również daje się dostrzec. Obserwujący nasze poczynania, pojawiający się tylko na chwilę w nieosiągalnym dla gracza miejscu, jest bardzo silnie związany z samym Freemanem, czego mają świadomość weterani „jedynki”. Mimo iż każdy tytuł z serii wprowadzał odrębne przygody, to wszystkie stanowią jeden, wzajemnie się uzupełniający ciąg fabularny, w którym jeszcze nie postawiono ostatecznej kropki nad i – wszak poza podstawką wydano jeszcze 2 epizody, zaś na horyzoncie majaczy się trzeci.

Fabuła, jak na FPS’a, jest niezwykle dopracowana – wyraźnie daje się odczuć, iż wizja twórców, pomimo swej ponurości, jest przemyślana w najdrobniejszych szczegółach i autentycznie, niezwykle filmowa. Opowiadana w charakterystyczny dla serii sposób, czyli bez cut-scenek, na zasadzie „świadka wydarzeń”, wymaga pewnej dozy koncentracji, gdyż spolszczenie jest szczątkowe (obejmuje jedynie pozycje w menu i HUD). Co prawda, można przymknąć ucho na monologi i dialogi postaci, jednakże zabiera to cały klimat, pozbawiając grę historii. Na uwagę zasługuje nastrój wyludnienia i beznadziejności, gdy wędrujemy po ulicach City 17 – całość sprawia wrażenie getta, w którym coraz bardziej nielicznych mieszkańców pozbawiono nawet przywileju noszenia odmiennego odzienia. Co rusz napotykamy funkcjonariuszy Civil Protection, którzy lubują się w łapankach oraz uczeniu niedobitków ludzkości moresu, dane nam jest nawet być świadkami siłowego wtargnięcia do jednego z mieszkań. Ponadto, otoczenie powoli chyli się ku upadkowi, kolejne kamienice są zamykane, zaś sprzęty z wolna obracają się w ruinę. W samym mieście jeszcze mamy okazję podziwiać propagandę, przedstawiającą Breena jako człowieka światłego, wiodącego ludzkość ku przyszłości pełnej wielkich dokonań.

Kilka słów należy się również omówieniu postaci Gordona Freemana – wieczny milczek, którego lico możemy podziwiać jedynie na artach z gry, to dla napotykanych NPC’ów ikona poczucia wolności oraz walki z reżimem. Swoją zasługę ma tutaj również alegoryczne nazwisko naukowca, będące zbitką dwóch słów: „free” oraz „man”, czyli „wolny człowiek”. Charakterystyczny jest noszony przezeń czarno-pomarańczowy kombinezon HEV z piktogramem lambdy (późniejszy symbol ruchu oporu) oraz… łom. Jest to oręże w zasadzie tożsame z jego postacią, czego dowodzą choćby sami twórcy gry, gdy na początku sequela Barney Calhoun daje go Freemanowi z sentencjonalnym „Hej Gordon, upuściłeś go w Black Mesie”.

Muszę przyznać – cała otoczka fabularna gry wydała mi się w takim stopniu interesująca, że niebawem zacznę przeszukiwać odmęty internetu w nadziei znalezienia namiarów na osadzoną w tym świecie literaturę; lecz póki co Wielki A’Tuin niosący na swej skorupie słonie, dźwigające Świat Dysku nie pozostawia wątpliwości, iż nie ustąpi czytelniczego pola jeszcze przez dłuższy czas.

Czym byłyby sequele bez innowacji? Z pewnością nie hitami na miarę swych poprzedników. O wielkości Half-Life 2 pod tym względem świadczy wcale nie nowocześniejsza grafika, lecz fizyka świata przedstawionego, która poszerzyła doznania gracza o nową płaszczyznę. Wiele przedmiotów można unieść, przestawić, zniszczyć… Zabawa zaczyna się jednak dopiero w momencie, gdy otrzymujemy Gravity Gun, potrafiący przyciągać obiekty (na określony dystans rzecz jasna) i miotać nimi, co pozwala użyć jako broni tudzież osłony elementów otoczenia. Wszak amunicja nie występuje w świecie gry w ilościach hurtowych, toteż częste korzystanie z niego pozwala nieco jej zaoszczędzić, zwłaszcza gdy przeciwnikami są chociażby nieszczęśnicy z headcrabami na głowach. Na jego wykorzystaniu oparto również rozwiązywanie wielu słynnych dla serii zagadek środowiskowych, które nie są może zbyt wyrafinowane, ale z pewnością zmuszają do pewnego kombinowania; w dodatku, twórcom udało się osiągnąć rzecz niebywałą – pomysły na ich rozpracowanie przychodzą na podstawie wiedzy o realnym świecie. Ponadto, kolejnym wersetem peanu na cześć Valve Software jest częste, sugestywne utrzymywanie gracza w przekonaniu, iż koncepcja wyjścia z jakiejś sytuacji stanowi efekt pracy jego własnego umysłu, nie zaś podążanie nicią Ariadny pozostawioną przez projektantów. Jako ciekawostkę dodam, iż istnieją cheaty zwiększające moc Gravity Gun’a tak, by można było manipulować naprawdę wielkimi obiektami, jak choćby wrakami łodzi rybackich.

Kolejną rewolucją, choć na mniejszą skalę, jest dodanie pojazdów. Etapy ich z wykorzystaniem pełne są dłużyzn (ogólnie rzecz biorąc, na podróży z ich pomocą mija spory kawałek kampanii), jednakże w różnym stopniu je urozmaicono – często musimy opuścić na chwilę wehikuł, by rozwiązać problem, który namacalnie stoi nam drodze. Same pojazdy dopracowano w szczegółach (cieszy wychylająca się wskazówka prędkościomierza w miarę nabierania szybkości), jak również okraszono bardzo dobrą fizyką – a jej prawidła w znacznym stopniu mogą chwilami utrudnić ich prowadzenie. Co ciekawe, nie sposób się rozbić podczas jazdy, lecz strata wehikułu (np. gdy spadnie z klifu) jest tożsama z krytycznym niepowodzeniem misji, czyli po prostu Game Over.

Nie daje mi jednak spokoju pewien detal, który dziwnym trafem nie chce działać – otóż nie ma opcji załadowania na wehikuł leżącego zapasu amunicji – dla pudełko z ammo pojazd…nie istnieje, więc przy takowej próbie najzwyczajniej w świecie przezeń „przenika” i upada na ziemię. W zamian mamy zamontowaną z tyłu łazika skrzynkę z nieskończoną amunicją do SMG. Warto również wspomnieć, iż sukces wymienionej broni odbił się szerokim echem w świecie gier, toteż choćby w dodatku do Dooma 3, Resurrection of Evil, id Software wprowadziło działający na analogicznej zasadzie Grabber, jednakże z uwagi na specyfikę gry, bez większego powodzenia.

Pewne zmiany, choć czysto kosmetyczne, dotknęły również arsenału. Zasadniczo, mamy do czynienia z tym samym zestawem, co w historycznym, pierwszym Half-Life – łomem, pistoletem oraz rewolwerem (w porównaniu z Magnum .357 „klamka” 9 mm to jak pistolet na kapiszony), 2 rodzaje broni dłuższej (SMG i karabin pulsacyjny), shotgun, kuszę (świetna w roli snajperki), granaty oraz wyrzutnię rakiet naprowadzanych. Summa summarum nie jest tego zbyt dużo, ale dokładając alternatywny strzał dla SMG i Pulse Rifle, a także działka stacjonarne i na pojazdach oraz miny przeciwpiechotne, które możemy rozbrajać i ponownie aktywować jako broń „sojuszniczą” – osiągamy dość przyzwoitą liczbę. Ponadto, zawsze może użyć jako swego rodzaju „bomby” w postaci beczek z łatwopalnymi substancjami (te już na dobre wrosły w kanwę gier), a co za tym idzie – również innych elementów otoczenia za pomocą Gravity Guna. Oczywiście, arsenał różni się skutecznością nie tylko pomiędzy sobą, lecz również w zależności od wybranego stopnia trudności (jednego z trzech), przy czym rozgrywka na Łatwym nie daje w żaden sposób odczuć powagi sytuacji.

Słówko należy się również naszej „zbroi”, czyli kombinezonowi HEV, będącym drugą skórą Gordona Freemana. Ładujemy go (analogicznie jak poziom zdrowia) w specjalnych stacjach tudzież zbierając loot po poległych przeciwnikach, czasem poziom jego energii podniesie nam napotkany vortigaunt. Co prawda HEV nie jest nanoskafandrem a’la Crysis, lecz okazuje się nieoceniony w starciach z bardziej nietypowymi wrogami, potrafiącymi za jednym razem odebrać nam niemal wszystkie HP. Ponadto, ma wbudowane dodatkowe zasilanie, którego zapas szybko się wyczerpuje, lecz na szczęście równie szybko regeneruje. Ową dodatkową energię czerpie przede wszystkim latarka, której nota bene często trzeba używać oraz zbiornik z tlenem będący na wyposażeniu kombinezonu, przydatny podczas nurkowania. HEV udostępnia również możliwość przybliżenia widoku.

Ekspansji uległ za to zasób napotykanych przeciwników – poza znanymi już headcrabami i resztą dziwacznej menażerii, głównym adwersarzem są siły Kombinatu, nowe gatunki zombie (szczególnie wredne są bardzo szybkie, skoczne jednostki), a także Antliony zamieszkujące piaszczyste tereny (w grupie bardzo groźne, będą się pojawiać dopóki nie znajdziemy się na twardej powierzchni, np. skale; a gdyby tak można je było kontrolować…? Cóż, powiem tylko, że plazmid „Hypnotize Big Daddy” z Bioshocka wyraźnie był na czymś wzorowany… ;), wreszcie Gunship’y oraz ogromne Stridery, przypominające machiny kroczące z filmowej „Wojny Światów”. Bestiariusz jest jeszcze szerszy, jednakże należy go odkryć samemu, i takoż samo stawić mu czoła, choć czasem wspomagają nas rebelianci lub chociażby sama Alyx.

Poziom sterującego ich poczynaniami AI jest bardzo różnorodny – w końcu zombie trudno posądzać o stosowanie zaawansowanych taktyk, jednakże „rozumni” przeciwnicy potrafią stać się solidnym słupem soli w oku – współpracują, kryją się, rzucają granaty, w miarę możliwości starają się unikać otwartych stać jeden na jeden; ponadto, na samym początku gry, każde „gapiostwo” jest traktowane atakiem pałką i nauczeniem zanadto ciekawskiego Freemana moresu. Wszystko to sprawia, iż zachowują się niezwykle realnie, choć czasem zdarza im się chwila nieuwagi, jak choćby ignorowanie grożącej wybuchem beczki; w połączeniu z bardzo realistycznym ragdollem (przeciwnicy nie przelatują po trafieniu połowy planszy jak w Painkillerze) daje to niezwykle wrażenie rzeczywistości. Sztuczna Inteligencja naszych aliantów również nie śpi, mądrze lokując ich za osłonami, a także podczas działań stricte zespołowych – wspomagając Freemana apteczkami od medyków tudzież zapasami amunicji.

Pora teraz, niczym Neo, udać się do samego Źródła – czyli silnika Source, napędzającego grę. Nie ma co ukrywać – jako i w chwili premiery budził zachwyt, tak i dziś zapada w pamięć szczegółowymi, dopracowanymi teksturami, modelami postaci, a przede wszystkim – fantastyczną mimiką twarzy, która nawet dla producentów współczesnych gier może stanowić wzorzec w tej kwestii. Wielką wagę przywiązano do detali – dzięki Havokowi niemal wszystkie przedmioty można w jakiś sposób poruszyć, a często nawet podnieść lub zniszczyć, ciała poległych unoszą się na wodzie, zaś szczątki zestrzelonego Gunship’a autentycznie spadają na ziemię, nie zaś giną gdzieś za horyzontem. Co więcej, może nawet upaść w całości, jeśli leciał odpowiednio nisko. Na tle tego dość słabo prezentują się efekty eksplozji – wyraźnie brak im „kopa”, który uplastyczniłby uwalniane w wyniku wybuchu miliony dżuli. Samo City 17 również nie stoi przed nami otworem – cały czas poruszamy się po wytyczonej przez twórców gry ścieżce, obramowanej zamknięty drzwiami, grodziami, polami siłowymi, co naturalnie sprowadza się do jednego wniosku – liniowości świata, choć nie można jej odnieść do naszych poczynań – przecież to od inwencji gracza zależy, czy upora się z przeciwnikiem po prostu aplikując mu garść ołowiu, czy też zabawi się z nim w sposób bardziej wyrafinowany. Ogólnie rzecz biorąc – mimo wszystko oprawa graficzna zdecydowanie dotrzymuje kroku fabule oraz gameplay’owi.

Wiele dobrego można również powiedzieć o stronie dźwiękowej – mimo iż muzyka towarzyszy nam nader rzadko (i w moim mniemaniu jest zbyt „elektroniczna”), wypowiedzi postaci oraz dźwięki otoczenia zrealizowano wzorowo – w wyśmienity sposób budują klimat, zwiastując pomrukiem tudzież jękiem Nieznane, czyhające w cieniu, by przy pierwszej nadarzającej się okazji zatopić zęby w graczu. Jednakże, także i tutaj doszukać się można zgrzytu, czyli wspomnianych wyżej eksplozji – są zbyt słabe i absolutnie niesugestywne.

Kwestię technikaliów dopełnia klasyczny system zapisywania stanu gry, który – rzecz bardzo miła – pyta, czy zrobić save’a, gdy wyrażamy zamiar opuszczenia niegościnnego świata przedstawionego… najczęściej gdzieś nad ranem, bo nie ma co ukrywać – w gameplay’u można się z kretesem zatracić na naprawdę długie godziny… Warto również dodać, iż ekran z menu zmienia się w zależności od tego, w którym rozdziale opowieści aktualnie jesteśmy.

Okazję do popisania się umiejętnością mają również wielbiciele gier wieloosobowych – Half-Life 2 posiada bowiem multiplayer, który jednak, mimo swego technicznego dopracowania, prezentuje się bardzo ubogo – standardowo oferuje bowiem tylko 2 tryby (DM i DTM) do rozegrania na 7 mapach. Z drugiej strony, w pewien sposób rekompensuje to niewątpliwa zaleta modułu do gry w sieci – jest on udostępniony do ściągnięcia bezpłatnie dla posiadaczy kart graficznych nVidii oraz ATI, bez wymogu zainstalowanego na dysku Half-Life 2.

Sama gra jest silnie zintegrowana z platformą STEAM, co niestety niesie ze sobą nieprzyjemny błąd – otóż przy próbie kolejnej instalacji na tym samym systemie, program nie użyje danych z nośnika, lecz będzie je ściągał z sieci. Istnieje na to tylko 1 pewne remedium: odinstalować cały STEAM, zrestartować komputer i użyć jego wersji dołączonej do gry. Bez obaw, w trakcie instalacji automatycznie zaktualizuje się do najnowszej wersji. Wraz z Half-Life 2 dostajemy również SDK, stanowiący podstawę pracy dla wszelkich moderów. Valve wyraźnie wspiera moderską scenę, co jest całkiem zrozumiałe – wszak jedna z najpopularniejszych sieciowych gier świata, Counter-Strike, przyszła na świat jako modyfikacja pierwszego Half-Life. Warto również wspomnieć o Lost Coast – darmowym dodatku (w pakiecie z H-L2: Deatmatch), który co prawda można ukończyć w 10 minut, lecz jego misją było jedynie pokazanie możliwości HDR zaimplementowanego do silnika Source.

Obecnie Half-Life 2 wraz z dwoma rozszerzeniami w postaci Epizodów, a także gier Team Fortress 2 oraz Portal, wchodzi w skład niezwykle atrakcyjnego cenowo The Orange Box.

Reasumując – Half-Life 2 niewątpliwie stanowi sen wyśniony fanów serii. Dopracowany w szczegółach, przytłaczający klimatem na wielu płaszczyznach, od thrillera science fiction po horror w stylu „Nocy żywych trupów”, na długo zapada w pamięć. Dzieło Valve Software to lektura obowiązkowa dla każdego szanującego się gracza, który ceni nie tylko intensywność rozgrywki, lecz również jej dopieszczenie w szczegółach. Obiecuję, że pochłonie Cię, Drogi Czytelniku, na długie godziny, rozpalając pragnienie posiadania obu dodatków, a po ich ukończeniu dołączenia do pikiet pod siedzibą Valve, skandujących: „Uwolnić Episode Three! Uwolnić Episode Three! Orka może jeszcze poczekać” ;). Bo przecież… „There’s nothing dr Gordon can handle!”

123►

Dzieło twórców m.in. Tronu 2.0 i F.E.A.R. przedstawia w konwencji survivalowego thrillera psychologicznego osobę Ethana Thomasa, technika i zarazem śledczego z wydziału zabójstw. Wezwany na miejsce morderstwa w celu zebrania materiału dowodowego poniewczasie odkrywa, iż mundurowi to niejedyne żywe istoty w budynku – sprawca zbrodni ujawnia swą twarz, z broni Ethana zabijając dwóch funkcjonariuszy. Od tej pory, znalazłszy się na celowniku organów ścigania, podejmuje wędrówkę po zatęchłej, mrocznej dzielnicy miasta w celu odnalezienia sprawcy i doprowadzenia przed oblicze sprawiedliwości. Na szczęście, nie jest skazany na całkowite pożarcie przez samotność i, jak się okazuje, niezwykle ostre zębiska ponurego miasta – w sukurs przychodzi mu porucznik Rosa przekonana o jego niewinności, której wysyła do analizy zebrane dowody, a także niejaki Malcolm Vanhorn, przyjaciel ojca Ethana z dawnych lat.

W wątku fabularnym, poniekąd niezwykle mrocznym, daje się dostrzec inspiracje kasowymi przebojami kinowymi, thrillerami, które na zawsze odcisnęły się piętnem w umyśle widza – jak choćby „Siedem”. Analogia do tego filmu jest oczywista – członek organów ścigania tropi zwyrodniałego seryjnego mordercę, w grze skrywającego się pod pseudonimem „Match Maker”; również tutaj dochodzi do serii psychologicznych starć śledczego z podejrzanym. Naturalnie, wynaturzenie często wynajmuje jeden cielesny lokal z narkomaństwem, toteż przyjdzie nam stawiać czoła okrutnej, nieludzkiej wręcz, gawiedzi. Cóż, w kwestii fabuły twórcy koła nie wymyślili – to wszystko już było, dodatkowo wzbogacone niejednokrotnie o więcej wątków.

Czymże zatem jest Condemned? Przede wszystkim, survival thrillerem/horrorem, oglądanym z perspektywy pierwszej osoby. Ethan Thomas, postać przez nas prowadzona, nie należy do tytanów siły i przebojowości, zjadających na śniadanie całe legiony kosmitów z Syriusza, lecz zwykłym, wątłym człowiekiem – porusza się dość wolno, nie może sobie pozwolić na długi sprint (wskaźnik zmęczenia), nie potrafi również skakać ani kucać (zastępują je czynności kontekstowe, dokonywane za pomocą klawisza akcji). Na szczęście, w razie potrzeby jest w stanie potraktować przeciwnika kopniakiem bądź sprowadzonego do parteru, wykończyć za pomocą 1 z 4 finisherów. Powinowactwo do swego gatunku widać również w orężu, z jakiego przyjdzie nam korzystać – broń palną znajdujemy sporadycznie, w dodatku z niewielką ilością amunicji, której nie możemy uzupełniać, na dodatek możemy nosić tylko jedną sztukę broni. Jest to o tyle denerwujące, że praktycznie cały czas wymusza backtracking i kluczenie po danej lokacji, gdy nagle najdzie nas potrzeba wykorzystania takiego lub innego narzędzia. Dlaczego Ethan pozbawiony został możliwości schowania choć jednej sztuki broni palnej do pokaźnych rozmiarów torby na ramieniu, którą dźwiga ze sobą…? Z grubsza rzecz biorąc, jest to sposób na sztuczne wydłużenie czasu gry, wszelako jednak dość nieetyczny. Ponadto, stan magazynka możemy sprawdzić jedynie poprzez wyjęcie go.

Cóż zatem począć, gdy zasobnik na amunicję świeci pustkami? Chwilowo można posiłkować się okładaniem przeciwników taką bronią, należy jednak mieć na uwagę, iż po niedługim czasie po prostu się rozpadnie na kawałki, dlatego też esencję gry stanowi walka szeroko rozumianym „czym popadnie” – wyrwaną ze ściany rurką, szyldem, metalowym prętem, deską, łomem, toporem strażackim, młotem, a nawet…ręką manekina. Ów prowizoryczny arsenał jest naprawdę pokaźny, a co najważniejsze – łatwo dostępny i opatrzony sensownym systemem statystyk – każdą taką broń opisują 4 parametry: zadawane obrażenia, szybkość, blok i zasięg. W momencie wskazania na leżący przedmiot gra wyświetla prosty bilans, za pomocą plusów, minusów i znaków równości dający do zrozumienia, o ile dana broń jest lepsza bądź gorsza od trzymanej przez nas w chwili obecnej. Ponadto, kilka z nich ma specyficzne zastosowania, np. drewniane drzwi rozbijemy jedynie toporem, kłódki pozbędziemy się za pomocą młota (wszakże bez młota to nie robota), zaś sejf otworzymy tylko łomem itd. Ten aspekt, jak również korzystanie z różnych przełączników składa się na kwestię prostych zagadek środowiskowych w grze.

Walka wręcz, czyli sztandarowy tryb starcia, wymaga od gracza opanowania i refleksu z uwagi na dość wysoki poziom jej trudności. Blok, szybka kontra i kopniak to z pewnością najczęściej spotykane „combo”, w sukurs przychodzi nam również posiadany paralizator, na chwilę ogłuszający przeciwnika – szkoda, że nie można wtedy atakować, ponadto jego ewidentnym minusem jest dłuższa chwila, wymagana na doładowanie. Cały czas należy mieć na uwadze broń, jaką dysponuje przeciwnik, i wedle niej dobierać własną taktykę, gdyż np. cios toporem potrafi nam odebrać lwią część HP. System walki, mimo swej prostoty, sprawia wrażenie przemyślanego i w miarę realistycznego – np. praktycznie nie ma szans na zablokowanie uderzenia ciężkiego młota niewielką rurką, a to z kolei dodaje kolejną cegiełkę do hasła „survival”. Szczególną ostrożność należy zachować przy starciach z więcej niż jednym nieprzyjacielem – w miarę możliwości zalecam prowokować ich do walki pojedynczo, zaś wróg z bronią palną to już nie lada zagrożenie (jednakże można poczekać, aż opróżni magazynek). Najlepiej przed każdym starciem zapobiegliwie użyć quick save’a, by zmniejszyć nieco narastającą po nieudanym pojedynku frustrację. Na pocieszenie gracz ma możliwość, co już zostało wspomniane, dobić oponenta na 1 z 4 sposobów.

Jeśli już jesteśmy o krok od śmierci, warto rozejrzeć się za apteczkami – mimo niewielkiej ich liczby, każda paczka pastylek znacząco regeneruje nasze nadszarpnięte zdrowie. Niestety, nie ma możliwości ich gromadzenia. Zanim opuści się daną lokację, warto zajrzeć w każdy zakamarek – często za nasze eksploracyjne zapędy zostaniemy nagrodzeni apteczką, bronią z kilkoma nabojami bądź „znajdźkami” – truchłami ptaków, metalowymi kawałkami i telewizorami, które odblokują nam kolejne osiągnięcia – wśród nich wybijają się filmiki, prezentujące pracę poszczególnych urządzeń posiadanych przez Ethana na wcześniejszym etapie tworzenia gry, o których zaś opowiem za chwilę.

Thomas, jako się rzekło, piastuje stanowisko technika zbierającego dowody, jak również śledczego. Niezrównanym w swej pracy czyni go specjalny zmysł, dający mu wiedzę o obecności materiału dowodowego, zanim ktokolwiek inny wpadnie na taki pomysł. Jednakże, ma to również pewną wadę – wpleciony za pomocą tego w grę wątek detektywistyczny stanowi z pewnością ciekawe, lecz z drugiej strony zbyt proste, urozmaicenie – głównie za sprawą faktu, iż Ethan od razu wyciąga właściwy przyrząd badawczy z grupy kilku: lampy UV, lampy laserowej, spektrometru gazowego, próbnika i skanera 3D, częstokroć posługujemy się również aparatem cyfrowym. Rezultaty naszych działań przesyłane są Rosie, która telefonicznie informuje nas o wynikach analiz i własnych spostrzeżeniach, tą drogą kontaktuje się z nami również Vanhorn.

Będąc już przy kwestiach z gruntu parapsychologicznych, należy wspomnieć o cut-scenkach, w których widzimy poczynania ściganego mordercy, w analogiczny sposób rozgrywkę w Call of Cthulhu urozmaicały wstawki, w których widzieliśmy świat obserwowany oczyma jakiegoś stworzenia. Skutek osiągnięto – przydaje to grze klimatu, poszerzając kryminalną płaszczyznę o swego rodzaju mistykę. Cóż – wszak to dzieło twórców samego F.E.A.R., więc i tutaj przemycili budzącego grozę motywy. Ponadto, cały świat przedstawiony utrzymany jest w jednolitej, ciemno-burej kolorystyce, spowitej ciemnościami, które nasza latarka ledwo rozświetla. Zewsząd dobywają się dziwne odgłosy, atmosfera osaczenia niejednokrotnie przytłacza gracza, każąc co rusz sprawdzać, czy coś nie skrada się za plecami, w mroku.

Condemned, mimo iż należy do tytułów liniowych, w umiejętny sposób sobie z tym poradził – odpowiednie skrypty uruchamiają poczynania złoczyńców, tarasujących nam drogę w rozmaity sposób. Częstokroć można przesunąć jakiś mebel, jednakże z reguły stajemy przed koniecznością znalezienia innej drogi do celu.

Replikanci z F.E.A.R. swego czasu uchodzili za przykład wzorowego AI, w Condemned pod tym względem również widać rękę i kod wirtuozów z Monolithu – napotykani przeciwnicy różnych typów zachowują niezwykle, wręcz morderczo, racjonalnie – z reguły unikają prostego szarżowania na gracza, woląc mieć po swojej stronie element zaskoczenia – kryją się za filarami, w pewien sposób przegrupowują, walczą z doskoku, a co jest szczególnie wredne – zachodzą nas od tyłu, gdy jesteśmy zajęci potyczką z innym przeciwnikiem. Pozbawieni oręża potrafią błyskawicznie je sobie zorganizować, gdy wytrącimy im je z ręki mogą podjąć odzyskania go bądź zdobycia nowego, nie gardzą nawet upuszczonym przed chwilą przez gracza, a w ostateczności – rzucają się na Ethana, co uruchamia małe QTE. Niejednokrotnie zdeformowani, zmienieni przez narkotyk, nie odzywający się ani słowem budzą autentyczną grozę i potęgują atmosferę totalnego wyobcowania. Również psychika samego Thomasa nie pozostaje bez uszczerbku, ale o tym akurat przekonajcie się sami.

Całość prezentuje się, nawet jak na dzisiejsze czasy, bardzo efektownie za sprawą silnika Jupiter EX, który unowocześniono o takie efekty jak bloom czy oświetlenie wolumetryczne. Większość tekstur nosi metkę bardzo wysokiej jakości, zaś świetnie wykonane modele przeciwników dopełniają obrazu sytuacji. Na uwagę zasługuję również otoczenie, skąpane w ciemnościach mieszających się z wątłym światłem, co tylko działa na korzyść gry. Swoje dokłada również bardzo dobra fizyka. Po pewnym czasie jednak zaczyna doskwierać pewna monotonność lokacji, choć to akurat można zepchnąć na karb wrażenia, powodowanego przez taką a nie inną kolorystykę świata gry. Ponadto, co uważniejsi z pewnością dostrzegą, iż sporo przedmiotów w otoczeniu żywcem przeniesiono z F.E.A.R., a w tym również taki smaczek, jak spożywane przez Nortona Mapesa w ilościach hurtowych chipsy „Cheezee Pooz!”. Filmowości zaś grze przydają proporcje 16:10 z czarnymi pasami okalającymi ekran oraz zminimalizowanie HUD’a do paska zdrowia i czasem kondycji.

Dobrze prezentuje się również strona dźwiękowa gry – muzyki, choć niezłej, jest tutaj niewiele – za to odgłosy, jęki i szurania dobywające się zewsząd perfekcyjnie budują atmosferę.

Multiplayera nie przewidziano, co można spokojnie wytłumaczyć specyfiką gry, choć z drugiej strony – walki oparte na wykorzystaniu elementów otoczenia mogłyby być zaiste intrygujące.

Anglofobów muszę zmartwić – gra przemawia do nas w języku Szekspira, nie istnieje spolszczenie, zlokalizowano jedynie pudełko oraz instrukcję. Wszelako jednak, Condemned daleko do rozbudowanego rolpleja nasyconego tysiącami idiomów, toteż w mojej opinii gra nie powinna nastręczyć większych trudności, wszak angielskiego uczy każda szkoła.

Reasumując – Condemned: Criminal Origins to kawał świetnego rzemiosła, choć pozbawionego mistrzowskiego błysku. Dość długa, klimatyczna kampania zabierze każdego gracza do głębokich pieczar, w których strach nawet mrówce nadaje ogromny, złowieszczy cień. Z uwagi na duży stopień trudności i pewien schematyzm rozgrywki z pewnością nie będzie to gra dla wszystkich, jednakże amatorzy odwadniania organizmu przez wzmożone pocenie powinni być zadowoleni. Strach ma wielkie oczy, czasem jednak można je po prostu wyłupać gazrurką…

PS: Ubolewam, iż druga część – Bloodshoot – ukazała się jedynie na konsole, z pominięciem PC…

123►

Jak już pewnie zauważyliście, coraz więcej gier porzuca swoje świetne pomysły, wymagającą i dość mało skrępowaną rozgrywkę na rzecz akcji i tony skryptów oraz kosmicznej wręcz prostoty. Wszystko to przez jedną serię, wcale nie tak świetnych, gier, których ”sukces”(to pojęcie względne) każdy próbuje naśladować. Nie muszę chyba mówić o jaką serię mi chodzi, ale wspomnę, która to się ”sprzedała”. Mowa o taktycznych Ghost Recon`ach. Ich kolejna odsłona, z podtytułem Future Soldier, zrywa niemal całkowicie ze swoim poprzednim życiem.

Future is not pink

Historia Żołnierza Przyszłości umiejscowiona jest 10-15 lat od poprzedniej części(która była usadowiona w 2014 roku). Fabuła, przynajmniej na razie, prezentuje się bardzo podobnie jak w serii, którą UbiSoft próbuje naśladować. Znowu dwie frakcje-amerykańskie Duchy i rosyjscy ultranacjonaliści, którzy obalili rząd swego kraju i zaatakowali Norwegie(oo… coś nowego!). My, Edward Kochenko aka. Kozak, wraz ze swoim oddziałem musimy im naturalnie przeszkodzić. Bleh…ile razy można przerabiać tą samą historię. UbiSoft należy do firm, które mają u mnie duży kredyt zaufania(chociażby po Rayman`ach i Assassin`s Creed), więc myślę, że jednak jeśli chodzi o warstwę fabularną, to nie ma się specjalnie czym martwić.

Rozgrywka, jak już wspomniałem, ma być o wiele bardziej liniowa, napakowana skryptami jak Greg Valentino sterydami, i, naturalnie, o wiele prostsza. Dobra, trochę po marudziłem, więc czas na zachwyty, bo jest czym. Jako że nasze Duchy będą działać w przyszłości, nie może zabraknąć super, ultra wypasionych gadżetów! A, przynajmniej na razie, twórcy mają się czym chwalić. Z tych mniej zachwycających i nowatorskich można wymienić kamuflaż, tudzież niewidzialność oraz boty(droidy?drony?), które dzielą się na naziemne i powietrzne. Z bardziej ciekawych zabawek należy wspomnieć o działku sztumowca, które najwyraźniej było inspirowane tym Predatora, jednak zamiast plazmy strzela rakietami. Snajper będzie posiadał czujnik tętna, który pomoże mu(a dzięki znanemu systemowi komunikacji Cross-Com także kompanom) zlokalizować przeciwników. Mogę powiedzieć, że mi już się to bardzo nie podoba. Jeśli Ubi jakoś nie ograniczy możliwości tej zabawki, to gra snajperem będzie na prawdę bezsensowna.

Ubiki próbują naśladować również inną serie gier TPP, której klony pojawiają się co chwila. Otóż, nasi wojacy będą mogli przyklejać się do ścian, ostrzeliwać z nich na ślepo oraz będą posiadali kilka innych Gears`owych patentów. Ciekawi mnie jak twórcy rozwiążą problem przyklejania się do ścian i ostrzeliwania zza nich. W końcu jest to gra FPS i jeśli paryskie studio nic nie wykombinuje, możemy się spodziewać pomysłu z Brothers in Arms, czyli nagłej zmiany kamery z FPP na TPP przy korzystaniu z osłon. Oj, coraz większy misz-masz nam się robi.

Zacząłem mówić o klasach, jednak nie ma tu żadnej nowości. Są cztery, szturmowiec, snajper, zwiadowca i inżynier. Kontrole nad dronami będzie miał inżynier, szturmowiec do swojej dyspozycji będzie posiadał, wcześniej wspomniane, działko, snajper czujnik tętna, a zwiadowca kamuflaż. Ubi postanowiło dać pewnego rodzaju nowość, otóż będziemy mogli dzielić się swoim sprzętem z resztą drużyny oraz łączyć ich zdolności, w celu użycia np. broni cięższego kalibru lub specjalnej zdolności danej klasy.

Nie licząc single playera, będzie naturalnie multi oraz tryb coop. We wszystkich trybach(również w singlu. Dobre, nie?) będzie można zdobywać poziomy, a suma doświadczenia w nich zdobytego będzie sumowana. Kolejne levele odblokowują nowe bronie i zdolności specjalne, czyli nic nadzwyczajnego ani nowego. Tryby multi również nie powalają. Stantardowo deathmatche, dominacja i kradnięcie flagi. Podoba mi się natomiast to, że maksymalnie będzie 8 graczy. Unikniemy przez to rzezi, a przy okazji będzie trzeba trochę więcej pomyśleć.

Duchy będą miały również możliwość ”przytulenia” się do siebie plecami, by mieć większe pole widzenia, ale przy tym stając się łatwiejszym celem dla broni cięższego kalibru. Być może jednak nie do końca seria straci cały swój taktyczny urok.

Nowa gra sygnowana nazwiskiem znanego pisarza będzie korzystała z lekko podrasowanego silnika poprzedniej części. No, wodotrysków nie ma się co spodziewać, jednak myśle, że nie będzie najgorzej. Na screenach tytuł prezentuje się bardzo ładnie, jednak wiadomo, że są one podrasowane. Wspomnieć należy o tym, że będzie możliwe niszczenie ścian. Tak, tylko ścian. O destrukcji niczym z Red Faction czy chociażby z Bad Company 2 nie ma co marzyć.

Future is comming

Kolejny Ghost Recon prezentuje się…słabo. Ubisoft kradnie pomysły z wielu znanych serii, przy czym od siebie dodaje tylko całkiem niezłe, futurystyczne zabawki i kilka dobrych rozwiązań do trybów gry. Moim zdaniem odejście od starej, sprawdzonej i dobrej formuły serii jest wielkim błędem, za który UbiSoft zapewne i tak nie wiele zapłaci, przez dobrą kampanię reklamową i zabawki Duchów. Kolejny znak ”prostych” czasów i kolejna dobra seria gier odchodzi w zapomnienie. Jednak, jak już wspomniałem, Ubi ma u mnie kredyt zaufania i na dodatek nie tylko w kwestiach fabularnych, więc możliwe jest, że  coś z tego mixu wyjdzie, a nawet coś dobrego. Nie pozostaje nic innego jak czekanie.

Pierwszą obietnicą był nowy, ulepszony silnik graficzny. Niestety, odniosłem wrażenie, że w becie grafika jest taka sama jak w trójce ODST, lub ewentualnie ciut lepsza, ale niewiele. Choć dla Bungie to i tak dużo, ponieważ  nie ulepszają zbytnio oprawy wizualnej w swoich kolejnych produkcjach. Jest zaledwie dobra, a to niestety nie wystarczy by zaspokoić rzesze fanów  Halo na całym świecie. Tutaj twórcy polegli.

W becie był dostępny szeroki wachlarz broni, ale niestety wszystkie były znane z poprzednich części cyklu. Bodajże tylko dwie bronie były nowe, a to stanowczo za mało. Może w finalnej wersji zostaną udostępnione jakieś nowe zabawki. Na razie jednak z tym elementem jest krucho. Parę broni lekko zmodyfikowano np. strzelba Neddle jest teraz większa, a jej wygląd czasem ściąga wzrok. Plasma Repeater też jest bardziej masywny, ale zarazem mniej ciekawy. Rozumiem, że to nowa gra i trzeba było odświeżyć uzbrojenie, ale moim zdaniem nie wszędzie wyszło to na dobre.Twórcy trochę zmienili mechanikę rozgrywki, to znaczy nadal chodzi się i strzela do przeciwników, ale granaty są cięższe i trochę inaczej toczą się po ziemi, więc trzeba będzie porzucić przyzwyczajenie z poprzednich części cyklu.

W becie podobały mi się specjalne zdolności czyli maskowanie, jetpack, przyspieszenie i osłona. Różne klasy mają różne zdolności. Najbardziej lubiłem umiejętność rzucania się do przodu Zaelotów. Można szybko podskoczyć do przeciwnika i zasunąć mu z Energy Sworda. Nie podobał mi się za to HUD. Jest strasznie chaotyczny i mało czytelny. Informacje o ilości amunicji, dostępnej zdolności itp. są za mało widoczne, ukryte gdzieś wysoko w rogach. Nie mówię, że powinien zasłaniać to co dzieje się na ekranie, ale można to było rozwiązać wygodniej. Dla fanów uniwersum Halo karygodnym błędem będzie brak pojazdów. Przynajmniej w becie, zobaczymy jak to będzie w wersji finalnej, która do sklepów ma trafić już we wrześniu. Map było zaledwie 4, więc jak grałem i kończył się mecz, teren działań powtarzał się bardzo często. Po pewnym czasie wkradała się monotonia, ale nie można tego uznać za minus, ponieważ to dopiero beta.  Nazwy map to “Swordbase i “Powerhouse” (przeznaczone do rozgrywek typu death teammatch), “Boneyard” (w której dokonywać będziemy inwazji) oraz “Overlook” (dla gier typu “Genrator Defence”).

Po dość długim zagrywaniu się w betę Reach stwierdzam, iż twórcy nie spełnili obietnic, które sami składali, a Microsoft niesłusznie twierdzi, że będzie to najlepsza gra 2010 roku, choć mogę się mylić. Twórcy polepszyli trochę grafikę, ale to nadal nie jest poziom najlepszych gier, mówie tu o Mass Effect 2, czy Alan Wake. Widać, że w kwestii rozgrywki poczynione zostały zmiany, te niewielkie, związane z granatami, czy trochę większe, czyli umiejętności poszczególnych klas postaci. Mam nadzieję, że to wszystkie minusy zostaną poprawione i że jednak Microsoft będzie miał rację.

Nadzieje:

-umiejętności klas postaci

-zmieniona mechanika gry

Obawy:

-małe zmiany pod względem grafiki

-mało map  – przynajmniej na razie

12►

Bohater z przypadku

Gracze kierować będą bezimiennym kurierem, który – o dziwo – nie wyszedł z żadnej krypty. Podczas jednej ze swych misji zostaje ranny i pozostawiony na pastwę losu. Jednak odnajdzie go pewien robot o imieniu Victor, którego właścicielem jest dr Mitchell. Podczas badań naszej postaci będziemy mogli ustalić nasze cechy dzięki systemowi SPECIAL (Strengh, Perception, Endurance, Charisma, Intelligence, Agility, Luck), później odbędziemy drugie badanie zwane testem Rorschacha, dzięki któremu wybierzemy główne umiejętności dla naszego bohatera. Po ukończonych testach tradycyjnie w serii dostaniemy Pip-Boya, w którym możemy przeglądać aktualne zadania, sprawdzić mapę, stan ekwipunku itd. I to koniec wstępu. Dalej udamy się gdzie tylko zechcemy, nie ma tu długiego, i zaplanowanego przez twórców początku jak w Falloucie 3.

Nowe Vegas i okolice

Wybrać możemy się do tytułowego miasta New Vegas, osad Primm, Fremont, Goodsprings, czy Novac. W tym ostatnim znajduje się wielki dinozaur (podobny do Godzilli), w którym gniazdko uwili sobie… snajperzy. Prócz tego odwiedzić będzie można tamę Hoovera, nawet obszary Area 51, czy dziwną elektrownię. Jednak wróćmy do New Vegas. W mieście walkę toczą 3 ugrupowania: New California Republic, Caesar’s Legion, oraz mieszkańcy metropolii. Gracz będzie mógł opowiedzieć się za jedną z grup, ale wybór będzie zależał tylko od nas. Każda ze stron konfliktu okupować będzie różne strefy New Vegas, w których będą to ich bazy. A więc „republikanie” zajmować będą lotnisko, „legioniści” centrum, a mieszkańcy pozostałe tereny.

Siła perswazji

Wiele zależeć będzie od umiejętności gracza. Np. atak gangu na miasteczko powstrzymać możemy namawiając mieszkańców do współpracy. Jeśli mamy wysoko rozwiniętą umiejętność rozmowy, czy charyzmy  ludzie nas posłuchają i będą bronić swoich włości. Natomiast nie posiadając takich umiejętności nasza postać zacznie się gubić w swoich planach obronnych i wyjdzie na przygłupa. W ogóle możemy przyłączyć się do bandytów, okradać i zabijać cywilów. W Falloucie zawsze była wspaniała nieograniczona wolność działania, zwiedzania i z pewnością tutaj tego nie braknie.

Od umiejętności zależy też czy trafimy wroga, i jak mocne zadamy obrażenia itd. Akurat to przyda się podczas korzystania ze znanego już systemu V.A.T.S. Nasze skille przydadzą się chyba jednak najbardziej w trybie Hardcore. Zresztą to będzie test naszej postaci, dowiemy się czy dobrze rozwinęliśmy naszego bohatera.

Tryby hardcore w grach tj. Battlefield: Bad Company 2, czy Call of Duty 4: Modern Warfare usuwają cały interfejs, oraz sprawiają, że gracze giną od kilku kul. A jak jest w Falloucie: New Vegas? Tutaj nazwa hardcore ma swoje uzasadnienie – amunicja ma wagę, trzeba regularnie jeść, pić, a stimpacki zadziałają po chwili…

Na czym użyjemy nowej broni?

Na pewno pojawią się nowe szkodniki, czy przeciwnicy, jednak jak na razie niewiele o nich wiadomo. Ciekawym przeciwnikiem będzie supermutant(ka?) z różowymi okularami na nosie i peruką na głowie. Jej pomocnik ghul Raul może stać się naszym „paziem”, o ile obijemy buźkę mutanta w okularach.

W grze będziemy mogli podróżować wraz z towarzyszami, możliwe będzie wydawanie prostych komend typu „osłaniaj” itd., jednak na rozbudowane zagrywki taktyczne bym nie liczył. A to ze względu na sztuczną inteligencję, która w poprzedniej części zaawansowaniem nie grzeszyła. Dlaczego odsyłam do poprzedniej części? Ano dlatego, że Fallout 3 i Fallout: New Vegas działają na tym samym engine graficznym. Warto zaznaczyć iż silnik ten zrobiony był dla gry RPG – The Elder Scrolls IV: Oblivion z 2006 r., ale nawet dziś daje radę. Co do sztucznej inteligencji, to wielkiej i nagłej poprawy algorytmów bym się nie spodziewał, więc na taktyczne zagrania jak w serii Brothers in Arms raczej nie macie co liczyć.

Za to grafika (a raczej tekstury) pewnie ulegną ulepszeniu i poprawie, ale różnic względem poprzedniczki też nie będzie oszałamiająca liczba. Po screenach opublikowanych dotąd zauważyć można, że kolorystyka z szarego zmieni się na żółtawy. Widać też, że pojawią się nowe bronie, jak np. Colt 45, karabin maszynowy M4, M16, M1 Garand, jakaś dziwna futurystyczna wyrzutnia rakiet, czy kij golfowy(!), oraz – jak zapowiadają twórcy – o wiele więcej.

Raj dla moderów?

Dzięki silnikowi, fani Obliviona, oraz Fallouta 3 mogli pobierać i cieszyć się setkami (jeśli nie tysiącami) modyfikacji do swoich tytułów. Założę się, że tym razem twórcy ponownie udostępnią zdolnym (a jakże!) moderom nowe narzędzia. Zaryzykowałbym stwierdzenie, że skoro Fallout 3 i Fallout: New Vegas działają na tym samym silniku to w pierwszym można zrobić mod dodający świat drugiego i odwrotnie. Jest to jednak teoria, bo takie wielkie światy z własnymi problemami, mnóstwem szczegółów, czy NPC itd. przenosić trzeba by całe wieki.

Podsumowując

Fallout: New Vegas na pewno będzie dobrą grą. Cieszy fakt, że każdy problem rozwiążemy na kilka różnych sposobów, dojdą nowe bronie, a świat będzie ogromny, a co za tym idzie będzie co zwiedzać. Mam nadzieję, że zadań pobocznych będzie zatrzęsienie, a same 3 ugrupowania z New Vegas opowiedzą własną historię w długich mini – kampaniach. Mimo – w sumie – niewielkich zmian na nowego Fallouta czekam z niecierpliwością, ze względu na niepowtarzalny klimat. Czy produkcja chłopaków z Obsidian Games będzie niewypałem bomby atomowej, czy też będzie silny jak 10 tych morderczych ustrojstw przekonamy się dopiero  jesienią tego roku. Jest na co czekać!

12►

Wspomniane wcześniej miasto, to absolutny majstersztyk programistów. Wygląda po prostu genialnie, jest duże, a co najważniejsze można się po nim poruszać bez limitów, ale tylko po tym terenie, który już odblokowaliśmy. Liberty City jest podzielone na dzielnice. Na początku mamy dostęp do jednej, ale wraz z postępami w grze odblokujemy kolejne tereny. Miasto jest pełne szczegółów i sprawia wrażenie jakby żyło naprawdę. Gracz  nie będzie żałował w żaden sposób pieniędzy wydanych na tą produkcję.  Cztery dzielnice miasta to przekrój przez warstwy społeczne jego mieszkańców. Zamieszkujący LC ludzie są jak z rzeczywistości, którzy nigdy nie zasypiają-żyją w pośpiechu, czytają gazety, piją kawę. Po prostu to co wykonali programiści z Rockstar North to ósmy cud świata i będziemy to pamiętać bardzo długo. Gwarantuję Wam, że jeszcze długo nikt nie pobije miasta Liberty City z Grand Theft Auto IV.

Pierwsze co robimy w grze, to zastępujemy pijanego kuzyna w roli kierowcy. W tym momencie gracze przeżyją głęboki szok, jako że kierowanie pojazdami nie jest takie łatwe jak w poprzednich odsłonach cyklu. Oczywiście z czasem przyzwyczaimy się do tego rozwiązania, a nawet zaczniemy go doceniać, jednak pospieszne pokonywanie zakrętów skończy się na bandzie, a gwałtowne uderzenie w ścianę kończy się tym, że Nico wykonuje triumfalny lot Ikara. Prawa natury i fizyki pełnią tu bardzo ważną rolę, a system zniszczeń dobrze pokazuję nam, kiedy przeholujemy. Mistrzostwem jest tu to, że gdy palimy gumę w pewnym momencie ona pęknie, co raczej będzie znakiem, by zmienić auto na inne. Rzeczą, którą trzeba docenić są warunki pogodowe, w rewelacyjny sposób pokazujące urok Liberty City. Niejednokrotnie zdarzyło mi się zawiesić oko na zachodzie słońca, zapominając o celach misji. Frajdą jest też porzucić wątek fabularny i po prostu poszwędać się po mieście, popatrzeć jak ono prezentuję się w różnych warunkach pogodowych. Zachody słońca, burzowe wieczory, gdy deszcz leję się z nieba – to po prostu trzeba zobaczyć. Żaden opis nie odda w stu procentach tego widoku. Trailery i zrzuty ekranu, choć piękne, również nie oddają kunsztu programistów, którzy to stworzyli.

Fabuła gry jest również mistrzowsko poprowadzona. Mroczna i klimatyczna, ale przy tym z dużą dozą humoru, wielokrotnie czarnego. Zaręczam, że niejednokrotnie ockniecie się po kilku godzinach grania w tą produkcję i będziecie chcieli więcej. W tytule dzieję się sporo – ktoś ginie, ktoś zdradza, a ktoś inny całkowicie się zmienia. Genialnie zrealizowane cutscenki potęgują wrażenie, że gra jest po prostu genialna. W GTA IV wykonujemy zlecenia, ale nie możemy zapomnieć o stałym kontakcie z naszymi kolegami, wychodząc z nimi do baru, czy na kręgle. Tutaj jest to oczywiście nowością. Czegoś takiego nie było w poprzednich częściach. Dobrze dopełnia to czas, w którym nie mamy ochoty robić misji. Każda z postaci darzy nas szacunkiem, który odpowiednio wzrasta gdy dobrze wybierzemy miejsce zabawy. Nico Bellic to pierwszy bohater cyklu „z krwi i kości”, różni się znacząco od Carla Johnsona, czy Tommy’iego Vercettiego. Od początku przygód pana Bellica zastanawiamy się czy naprawdę dany jest mu happy end. Historia w czwartej części Wielkiego Złodzieja Samochodów zaskakuję swym bardzo mrocznym klimatem i podejściem do psychologii postaci. Każdy tu walczy o zaznanie choć krzty szczęścia, szczególnie Nico.

Nowa część jest esencją tego, co najlepsze w cyklu. Nico, tak jak jego poprzednicy, może kraść pojazdy, zabijać kogo chcę i siać zniszczenie. Symulator rodzącego się gangstera, jak możemy nazwać GTA IV, to pozycja pełna akcji, w której niejednokrotnie przyjdzie nam uciekać przed policją, oprychami, i uczestniczyć w strzelaninach. Sam system unikania stróżów prawa działa trochę inaczej niż poprzednio. Teraz jest trudniej i bardziej realistycznie. Musimy wyjechać poza strefę poszukiwania, co przy sześciu gwiazdkach nie jest takie proste jak mogłoby się wydawać.

Zawsze jednym z najmocniejszych elementów w każdej części GTA jest oprawa dźwiękowa. Tutaj jest podobnie. Wspominałem już o kawałku w intrze, a później jest tylko lepiej. Do dyspozycji oddano nam dziewiętnaście stacji radiowych, gdzie każdy znajdzie coś dla siebie. Od rock`a i metalu do rap`u i hip-hop`u.

W grze mamy nowy system celowania, co bardzo pomaga. Od tej chwili załatwienie wrogów nie będzie tak irytujące, a wręcz przeciwnie, przyjemne. Celujemy naciskając LT na padzie i strzelamy naciskając prawy spust. W zależności od tego jak mocno przyciśniemy klawisz, główny bohater skupi się na śledzeniu obranego obiektu lub też pozwoli nam na korygowanie ustawienia broni. Inną pomocą jest system GPS, który bardzo ułatwia poruszanie się po LC. Oczywiście jest opcja wyłączenia go . Nie można zapomnieć o telefonie komórkowym, który pozwala nam na kontakty z przyjaciółmi, ale przede wszystkim na przyjmowanie zadań oraz grę w trybie multiplayer. W wolnej chwili możemy go podbajerować za pomocą ściągniętych z Internetu(tego w grze!) tapet i nowych dzwonków. Jak w życiu…W nowej produkcji Rockstar poszedł na całość i zamieśćił tryb Multi. Jest 15 trybów-standardowo DM i TDM, Free Mode, czyli “jazda dowolna”, wyścig oraz różne wariacje na ich temat. Zabawimy się więc w policjantów i złodziei, zorganizujemy pogoń za szefem bandy oraz weźmiemy udział w wyścigu na ulicach Liberty City. Tryb sieciowy nie odchodzi od standardu, jest po prostu dobry. Dla jednych jest dużą zaletą, a dla innych wadą. Pełni rolę “tylko” lub “aż” dodatku do głównego dania.

Nikt jeszcze nie zrobił gry bez wad. W przypadku Grand Theft Auto IV można ich znaleźć kilka,  ale to jest czepianie się szczegółów, które nie wpływają na pozytywny odbiór gry, ale w woli formalności opiszę je. W nowej części gangsterskiej sagi brakuje… menu. Jest to trochę uciążliwe gdy chcemy grać w Multi i co chwila musimy wyciągać telefon, by szukać gry. Drugą „czepianką się” jest inteligencja policji, bo choć w porównaniu do ostatnich części serii została podrasowana, wciąż sprawia zawód. Stróże prawa potrafią być zarazem niezwykle czuli, czasami aż zanadto, jak i wyjątkowo ślepi. Dotknij ich samochodu, a siedzisz. Ale przejedź kobietę za rogiem lub zlikwiduj słup, a nic się nie stanie.

Grand Theft Auto IV to bez wątpienia gra, którą warto kupić. To produkcja, która nie bez powodu, stała się już legendą. Jak każda, posiada swoje niedoróbki i irytujące elementy, z których wielu zapewne dotąd nie zauważono, jednak nie możemy wątpić, że ekipa Rockstar dokonała przełomu. Mocna historia, mnóstwo szczegółów i niezwykły klimat – takiej gry nie było dotąd, a i pewnie nie będzie przez kolejne lata. Co możemy powiedzieć? Czas dalej zagłębiać się w tajniki Liberty City. Z pewnością kontynuacja będzie kolejnym kamieniem milowym,ale na nią trzeba będzie jeszcze trochę poczekać. Oczywiście wzorem poprzednich części, gra jest bardzo brutalna, więc jest tylko dla graczy dorosłych. Mi nie pozostaje nic innego jak znów zagłębić się w świat ” Wielkiego Złodzieja Samochodów cztery”!

12►

W 2006 roku growa brać zachwycała się Prey’em, jakiż to on odkrywczy i nowatorski. Dlaczego wspominam o tej zacnej strzelance? Otóż Prey wydaje się nie być obcy studiu Valve, gdyż Portal to w zasadzie rozwinięcie jednego z motywów występujących w grze z 10-letnim rodowodem, czyli właśnie… portali. Przy pierwszym kontakcie ze screenami tytuł ten może się jawić jako całkiem zwyczajny FPS: ot, mamy perspektywę pierwszej osoby, która w ręce dzierży jakąś broń. Jak bardzo to wrażenie jest mylne, przekonuje już kilka początkowych minut „kampanii”. Ale po kolei, jak rzekł stary maszynista…

Bohaterką gry jest Chell, niema niczym Gordon Freeman młoda dziewczyna, która budzi się w pokoju relaksacyjnym Aperture Science Enrichment Center. Nie mija chwila i wita ją GlaDOS, sztuczna inteligencja sterująca całym ośrodkiem informując, że za chwilę odbędzie serię testów, a później służąc jej wskazówkami (szczególnie istotnymi zwłaszcza podczas zapoznawania się z grą). Wydawać by się zatem mogło, że Portal to takie sobie ćwiczydełko pozbawione historyjki; poniewczasie jednak okazuje się, że ona nie tylko istnieje, ale również w pewnym stopniu nawiązuje do innego wielkiego przeboju. Zanim przejdę do samej rozgrywki, muszę jeszcze wspomnieć o klimacie – otóż Portal coś takowego posiada: jest on dość specyficzny, ale jednocześnie bardzo wysmakowany; w zasadzie ma się wrażenie, jakby wszystkie elementy gry pasowały do siebie wprost perfekcyjnie. Na dodatek, całość przyprawiono osobliwym poczuciem humoru, jednakże charakterystycznym dla Valve.

Nie miałem pojęcia, jak wciągające mogą być zagadki oparte na prawach fizyki (choć to trochę zbyt dumnie powiedziane) zanim zasiadłem do Portala; tymczasem ten tytuł serwuje je w tak apetycznej i grywalnej formie, że autentycznie po rozwiązaniu trudniejszej łamigłówki można zapalić z satysfakcji! Z grubsza rzecz biorąc, sposób na rozgrywkę jest prosty: wprowadzić gracza do pomieszczenia/większej lokacji i nakazać mu dostać się na drugi jej koniec do zabezpieczonych drzwi, i to bynajmniej nie stosując technik znanych pewnemu skrytobójcy czy też słynnej pani archeolog. Kluczem do zabawy staje się zatem zmyślne tworzenie portali za pomocą tzw. Aperture Science Handheld Portal Device, czyli tej niby-broni. W swojej pełnowartościowej postaci umożliwia otworzenie 2 portali na płaskich powierzchniach („wejście” i „wyjście”), a także podnoszenie przedmiotów. Mało? Skądże znowu! Podczas gry nadziwić się nie można, ile rzeczy można zrobić kombinując z tą maszynką. Chell wcale nie potrzebuje szybkości sprintera i skoczności Isinbajewy, by dotrzeć w miejsce z pozoru niedostępne – wystarczy odpowiednio wykorzystać prawa fizyki, jak choćby to, że im dłużej się spada, tym większą prędkość się osiąga. W miarę upływu czasu zadania stają się coraz skomplikowane i złożone, GlaDOS stopniowo zmniejsza ilość porad, zaś na drodze Chell zaczynają się pojawiać przeszkody, które naprawdę mogą jej zagrozić (nie to co skok z kilkudziesięciu metrów…). Potem już wyzwania stają się mniej oczywiste, zaś szczególnie cenna staje się wyobraźnia gracza, której wodze trzeba w tej grze popuszczać co rusz. A jest to, rzecz jasna, rzecz bardzo cenna i całkowicie pozytywna!

Niestety, sama „kampania” wystarczy raptem tylko na ok. 5h radości. Na szczęście, można z Portala wydusić więcej przechodząc grę jeszcze raz z włączonym systemem komentarzy twórców (rozwiązanie wprowadzone przez Valve w Half-Life 2: Episode One), a także zapoznać się z tymi samymi mapami, lecz w trudniejszej postaci bądź też zaliczać wyzwania, w których liczy się jak najkrótszy czas/najmniejsza ilość portali/najmniej kroków. Sprawia to, iż prawdziwym znawcą i Portala może stać się jedynie ten, kto wszystkie te próby ukończy, a także zdobędzie wszystkie osiągnięcia, co wymaga wielu żmudnych prób, cierpliwości, a w ogólnym rozrachunku – podnosi żywotność gry. Najfajniejsze jest to, iż to wcale nie koniec – fani gry również mogą tworzyć własne mapy, które bez problemu można do Portala importować. Do szczęścia zabrakło tylko jakiejkolwiek interakcji z innymi żywymi graczami – kooperację ma wprowadzić dopiero sequel. Cóż – pozostaje tylko czekać.

Na pozytywny odbiór Portala składa się również bardzo schludna i wysmakowana oprawa graficzna, która zawdzięcza sprawdzonemu silnikowi Source, znanemu przede wszystkim z Half-Life 2. Nie wiem jak graczom, ale mnie ogólny design Portala (ten na początku) przypomina… wnętrze iPoda. ;) Tak naprawdę pierwsze skrzypce gra tutaj nie wygląd, lecz odwzorowanie praw fizyki, dzięki czemu Portal mimo całej swej otoczki sci-fi, nadal pozostaje bardzo intuicyjną grą.

Na podobnym poziomie stoi udźwiękowienie. Większość bodźców z tej kategorii jakie docierają do gracza wygłasza GlaDOS, mechanicznym głosem wygłaszając kolejne komunikaty, co również buduje specyficzną atmosferę.

Portal się pojawił i pozamiatał – tak w skrócie można ująć to, co zrobił już z tysiącami graczy. To po prostu idealna harmonia treści z formą, której po prostu trzeba samemu zaznać. No, chyba że ktoś jest zdecydowanie przeciwny jakiemukolwiek wysiłkowi umysłowemu w grach – wtedy niech się trzyma z daleka od przeboju Valve.

123►

Fakt 1 – Stary/Nowy charakter gry

Charakter gry jest nadal iście zręcznościowy, nie oznacza to jednak dzikich szarży na wrogu czy ćwiartowaniu go na plasterki ostrym jak brzytwa mieczem rodem z produkcji Made in China. Co prawda ekran dalej często lśni od zdobywanych przez bohatera bonusów, a czasami zdobyte lub kupione bronie otwierają nam drogę do różnych ciekawych umiejętności, o których nie wspomniałem poprzednio. Dalej jednak będziemy zmuszeni skakać niczym Tarzan po przesuwających się platformach czy półkach skalnych, niekiedy zostaniemy wyrzuceni w powietrze za sprawą wybudowanego wcześniej „wyrzutnika”. Jednak nadmiaru emocji czy też jakiejś większej satysfakcji z dokonanego czynu jakiego mógłby nam dostarczyć np. tak ceniony Devil May Cry nie uświadczysz. I tak wcale nie jest tu tak nudno, przecież inne gry MMO praktycznie w ogóle nie oferują takich możliwości jak skakanie, i z reguły elementów zręcznościowych też w nich brak. Niezbyt zadowalający jest fakt, że twórcy dalej nie podarowali ludzikom umiejętności pływania. Wkrótce jednak powinno się to zmienić.

Fakt 2 – Chowaniec Ci pomoże!

Na początku irytowały mnie. Nie chciałem mieć z nimi nic wspólnego (oczywiście o zwierzakach/chowańcach mowa), dlatego też w poprzednim tekście zaledwie o nich wspomniałem. Teraz jednak postanowiłem naprawić swój błąd opisując dokładnie wszelkie procesy i sprawy związane ze zwierzętami. Zwierzaki nauczymy  oswajać się w krainie zwanej Pet Cove. Te zaś potrzebne nam będą do wykonywania niektórych misji itp.. Każde ze zwierząt jest inne i oryginalne. Na swej drodze napotkamy: psy, koty, żółwie ale również smoki. Chowańce pomagać nam będą również wejść do określonych lokacji poprzez naciśnięcie przez nie specjalnego guzika. Często natrafiać będziemy na (o czym wspomniałem w poprzednim artykule) poukrywane pod ziemią skrzynki, które możemy wydobyć za pośrednictwem naszych podopiecznych. Rozwiązanie takie znacznie urozmaica rozgrywkę i pozwala na jeszcze ciekawsze i przyjemniejsze spędzenie czasu we „Wszechświecie”.

Fakt 3 – Minigry

Zwierzaki oswajać będziemy dzięki minigierce nazwanej przez twórców „Pet Taming game”, w której to mamy spośród paru klocków wybrać potrzebne do zbudowania widniejącej po lewej stronie ekranu konstrukcji, do tego jeszcze na czas. Oprócz owej minigierki pojawi się ich jeszcze parę. Ja zetknąłem się na razie z trzema. Drugą z nich możemy znaleźć na mapie zwanej Gnarled Forrest. Polega ona na niszczeniu wrogich okrętów Maelstorm (złej siły mającej zniszczyć wyobraźnie) za pomocą armaty. Trzeba uważać przy tym na przepływające od czasu do czasu okręty przyjacielskie. Trzecia i zarówno ostatnią opisywana przeze mnie minigierką, jest prawdopodobnie (nie udało mi się w nią osobiście zagrać) bardzo podobna do poprzedniej. Jednak zamiast okrętów na cel obierzemy… kaczki! Jak widzicie minigierki na pewno dobrze wpłyną na Lego, a już na pewno nie negatywnie.

Fakt 4 – „Wynajem ziemi”

Następnym dość istotnym faktem jest tajemniczy wynajem ziemi. Spokojnie… Już powiem o co chodzi. Na niektórych mapach  pojawiły się lądowiska umożliwiające wypożyczenie skrawka ziemi na którym to będziemy mogli gospodarzyć. Nie będzie to oczywiście uprawa roli czy hodowla, lecz znane już Wam budowanie. Na wynajętej ziemi można tworzyć istne cuda. Jak już pewnie się domyślacie chodzi mi o budowanie własnych konstrukcji, które to po chwili zabawy możemy umieścić w plecaku i wykorzystać do innych celów. Naprawdę warto zdobywać walające się po mapach klocki, aby później móc cieszyć się czasami wręcz niesamowitymi budowlami. Jeśli jesteśmy już przy mapkach i lokacjach muszę powiadomić was, że jedna z nich nadal nie jest dostępna,  zwie się ona Forbidden Valey. Mam jednak nadzieję, że wkrótce zostanie ona oddana do naszej dyspozycji i że twórcy dodadzą jeszcze wiele innych lokacji.

Fakt 5 – Wyścigi

Jak już pisałem w ostatnim beta-teście w grze pojawią się również wyścigi. Ostatnio podróżując po świecie lego udało mi się ustalić, że na 100% pojawią się w grze. Na razie natknąłem się jedynie na „tor wyścigowy” a raczej zdjęcie go przedstawiające. W sklepie zaś zauważyłem części do klockowych samochodów i formuły jeden. Czyżbyśmy rzeczywiście mieli w przyszłości poczuć zapach Legowych spalin i usłyszeć pisk opon?. Przekonamy się pewnie o tym  dopiero po premierze (przypuszczam że wyścigi będą udostępnione dopiero w finalnej wersji).

Fakt 6 – Sposób na… wroga

Aby do rozgrywki nie wkradła się jednak monotonia, przez ciągle nudny i pospolity sposób wybijania wrogów, twórcy zachęcają nas do korzystania z „pomocy bojowych”. Np. napotykając na swej drodze złych piratów budujemy szybciutko posąg syreny która to obraca się w te i we tym samym podrywając naszych niezbyt inteligentnych przeciwników. W czasie zauroczenia możemy spokojnie eliminować nieprzyjazne jednostki. Na mapach częstą też, pojawiają się bardzo złośliwe i niesympatyczne małpy  które to zgładzić możemy jedynie za pomocą zbudowanej wcześniej broni, którą to spuszczamy na łeb przedstawiciela naczelnych.

Fakt7 – O Questach

Na więcej uwagi zasłużyły również misje których to specjalnie ostatnio nie doceniłem  . Są one naprawdę genialne. Nie są one ani niestrawne ani . Praktycznie w ogóle nie spotkałem się z zadaniem typu zabij pięć krwiożerczych wiewiórek czy zanieś tort czekoladowy staruszce przypadkiem stojącej na tym samym końcu mapy. Lego stwarza zupełnie nowy klimacik i nie jest to jakiś tam tani smrodek darmowego MMO, ale naprawdę mocna rzecz. Jest trochę główkowania, skakania i strzelania ale również oswajania zwierząt, i od czasu do czasu znajdowania różnych ciekawych Itemów. Jedno z ciekawszych przyjętych przeze mnie ostatnio zadań polegało na znalezieniu zagubionego sprzętu. Ten znajdował się na szczycie latarni w gnieździe pelikana, którego miałem  za zadanie przepłoszyć, korzystając z pomocy mojego chowańca i zabrać skradzione rzeczy. Nieźle co?

Fakt 8 – Komunikacja to (nareszcie…) podstawa

Chwilę poświęcę jeszcze na może znany już w Mmowym świecie pomysł, który pojawił się w grze. Pomysłem owym jest “poczta”.  Wszystko odbywa się na znanej WoWowcom (i nie tylko)  zasadzie, zaś wysłanie listu kosztuje 25 złotych monet (przy okazji dodam, że obowiązującą w Lego walutą są po prostu złote monety). Czasem jednak fajnie jest wysłać do kogoś wiadomość, dlatego też chłopaki z Net Devil zdecydowali się na zamieszczenie w ich gierce tego rozwiązania . Niestety twórcy dalej nie zdecydowali się na tryb PVP. Jak pisałem gra na uroku przez to nie traci ale da się we znaki hardcorom. Co bardzo mnie ucieszyło to poprawiony system chatowania. Nie ma już problemów z wysyłaniem, zostawiono natomiast sprawdzanie pisowni (patrz poprzedni artykuł)  Wreszcie można plotkować ile wlezie!

Fakt 9 – Info w grze

We wcześniejszym tekście napisałem co nieco o “kulach budowania”. Winien jestem jednak przechrzcić je na “kule wyobraźni” albowiem taka jest ich pierwotna nazwa. Dalej będziemy używać ich do podstawowych czynności jak budowanie czy oswajanie zwierząt. „Magazynek” kul zwiększać się będzie w raz z doświadczeniem naszego bohatera (podobnie jak z życiem). Za naszą obronę odpowiedzialna będzie posiadany przez nas zbroja czy też hełm oraz zbierane w trakcie gry Armory.
Abyśmy nie musieli błąkać się po nieznanych platformach twórcy zamieścili nową” zakładkę” (czytaj: opcje) dużej mapy. Oprócz niej na składzie znajdzie się również mapka aktywna znajdująca się w prawym górnym rogu.

Fakt 10 – System dobowy i muzyka…

Gra jako jedna z niewielu oferuje system dobowy. Naprawdę zdziwiłem się widząc ciemniejące niebo. Przyznam, że Lego pod osłoną nocy zdecydowanie różni się od czasu kiedy to panuje świetliste słońce. Dzieje się tak przede wszystkim za sprawą nowo dodanej muzyki wspaniale „oddającej” legowy klimacik. Lego dysponuje obecnie naprawdę rozmaitą paletą nie tylko kolorów pięknego świata ale i muzyki.

Fakt 11 – Nowy interfejs

Na koniec postanowiłem pozostawić sprawę zmian graficznych. Co widać na pierwszy rzut oka to zmieniony wygląd życia i “kul wyobraźni”. Zamiast serduszek pojawił się schludnie i ładnie wykonany pasek życia, podobnie też stało się z kulami wyobraźni. Ich pasek został jednak umieszczony u dołu ekranu. Dołączono również możliwość lokowania niektórych przedmiotów czy broni tak aby były one łatwiej dostępne dla gracza. Wszystkie te udogodnienia nie wpłynęły prawie w ogóle na grywalność nadal gra się przyswoicie zaś postacie poruszają się płynnie i z gracją. Niestety parę nowych elementów wymaga jeszcze dopracowania. Na szczęście pozostało jeszcze duuuużo „betowych godzin”.

To chyba już wszystkie warte uwagi “nowości” i zarówno koniec tekstu. Jeśli jednak w świecie lego pojawi się coś zupełnie nieoczekiwanego np. nowe map, umiejętności bohatera czy też jakiś inny innowacyjny pomysł na pewno Was o tym powiadomię.

Zacznę najpierw od Steama. Jak zapewne wiadomo program ten jest ogólnoświatowy, także ludzie z całego świata mogą grać i pobierać z niego ulubione tytuły. Wspominam o nim dlatego, że jest przetłumaczony na nasz ojczysty język, dzięki czemu ludzie nieznający języka Szekspira spokojnie się tu odnajdą. Steam oferuje całe mnóstwo gier zazwyczaj w wersji kilkujęzykowej, więc w kolejnej kwestii języka nie ma problemu. Płacić trzeba za pomocą karty kredytowej jednorazowo (za jeden tytuł), za kolejne pobranie gry nie płacimy nic, gdyż dana produkcja jest przypisana do naszego konta na stałe. Niestety nie da się płacić w złotówkach, wymagane są dolary, czy euro. Może to sprawić nieco kłopotu, lub nieznających się na rzeczy odrzucić. Serwis Steam bardzo często lubi zaskoczyć swoich klientów i to w pozytywny sposób. Nieraz można złapać super okazje, jak gry taniej niż za 10$, czy całe pakiety tytułów za marne grosze. Organizowane są też czasem darmowe weekendy – wystarczy ściągnąć daną produkcję za darmo i cieszyć się nią przez określony czas. Ostatnio na serwisie można było dostać zupełnie za darmo pełną wersję gry Portal z okazji… wejścia Steama na Mac’i.

Prócz dystrybucji sieciowej Steam ma jeszcze inną zaletę,  mianowicie jest dobrym programem antycheaterskim. Na oszukującego gracza zostaje nałożony ban, przez co nie zagra na chronionych przez VAC serwerach.

Serwis posiada także funkcję przyjaciół, oraz podlicza nasze statystyki jak liczba przegranych godzin, czy ilość zdobytych achievementów. Jeśli mamy tę samą grę, co nasz znajomy, w każdej chwili możemy się do niego dołączyć, o ile on w nią gra. Achievementy dostępne są dla prawie każdej gry, a dostaje się je za wykonanie pewnego zadania jak np. zabicie w pojedynkę Tanka w Left 4 Dead, czy spadanie z wysokości 30,000 metrów w Portalu, oraz o wiele, wiele, wiele więcej. Same osiągnięcia do rozgrywki nie wnoszą nic, możemy być tylko z nich dumni, oraz chwalić się nimi znajomym.

Dobrze, że do każdej gry jaką mamy na koncie pobierane są automatycznie aktualizacje, dzięki czemu nie musimy szukać na różnych stronach łatek i patchy. Jest to bardzo wygodne i godne pochwały.

Wada Steama natomiast może być dla niektórych osób posiadających słabe łącze internetowe znacząca – mianowicie pobiera gry i aktualizacje bardzo wolno. Fajnie, że można ten proces przerwać w każdej chwili, i wznowić kiedy się chce. Czasem jednak serwis nas zaskoczy i będzie pobierał z nadzwyczajnie dużym transferem.

Podsumowując Steam jest dobrym serwisem, obsługuje też gry pudełkowe, które instalujemy z płyty, a później pobieramy aktualizacje. W dodatku pobierając narzędzia np. Source SDK mamy możliwość zagrania w darmowe mody, które się tu również znajdą. Posiadając jakąkolwiek grę z silnikiem Source (L4D, Portal, Half – Life 2, CS: Source) również możemy cieszyć się darmowymi i jakże wspaniałymi modyfikacjami. Polecam na przykład Pirates, Vikings, and Knights II.

Dalej jest serwis Direct 2 Drive, czy sklep popularnego programiku Xfire. Ten pierwszy robi za konkurencję Steama. Od dość niedawna platforma ta została utworzona dla europejczyków. Gry kupujemy podobnie jak u wyżej wymienionego serwisu, płacimy również w euro. Także i tutaj są organizowane różne promocje, jednak gracze narzekają na wysokie ceny. Jak na razie, dla nas Polaków, nie jest to nic interesującego.  Xfire natomiast, prócz naliczania godzin przegranych w grach, łapania screenów, czy nakręcania filmów oferuje sklepik z grami. Niestety również i tu ceny w euro powalają. Np. u nas w sklepach internetowych Call of Duty 2 kosztuje ok. 40 zł, a na Xfire całe 20 euro, czyli 80 zł. Zdecydowanie nie opłaca się.

Za to coś co może zainteresować fanów starszych gier to serwis gog.com. Skrót GOG oznacza Good Old Games, czyli Stare Dobre Gry. Właścicielem i założycielem GOG-a jest nasza rodzima firma CD Projekt. Jak nazwa serwisu wskazuje nabyć tu można stare, ale jare gry, np. Fallout 2, Heroes of Might & Magic 3 i wiele innych. Jednak nowsze produkcje się tu również znajdą, np. Praetorians, czy choćby Far Cry. Wadą podobnie jak w Steamie jest waluta – dolary, oraz wersje językowe tytułów, które są tylko po angielsku. Często jednak w Internecie znaleźć można oficjalne (lub i nie) spolszczenia. W dodatku spece od optymalizacji GOG-a pracują nad każdą grą, która trafia do serwisu, dzięki czemu działają one na systemach Windows XP, Vista, nawet na nowych komputerach. Jest to wielka zaleta serwisu. Tak samo jak i w Steamie zakupiona raz gra jest udostępniona do wielokrotnego pobrania i użytku, tylko tu możemy sobie instalator skopiować np. na płytkę – te gry nie posiadają żadnych zabezpieczeń! Bardzo ładnie wygląda „wirtualna” półka na tytuły, wykonana z „drewna”, na której stoją nasze zakupione produkcje.

Pewną formą reklamy GOG-a jest CDPROgram, który pozwala pobrać gry z tego serwisu prawie za darmo. Prawie, bo aby ją pobrać , trzeba mieć odpowiednią ilość CDPunktów (150, albo 300), a te zbiera się za zarejestrowanie kolejnych gier CD Projektu. Jeśli ktoś ma wystarczającą ilość punktów, to polecam pobrać jakąkolwiek grę – myślę, że każdy znajdzie tam coś dla siebie – by sprawdzić jak działa gog.com, do którego cały czas dochodzą nowe tytuły.

W dwóch zdaniach warto wspomnieć o wydawcach, którzy mają swoje sklepy udostępniające tytuły za pomocą sieci. W przypadku Electronic Arts jest to EA Store, a Ubisoft ma swój Ubishop. Wystarczy przelać pieniądze, pobrać, i cieszyć się grą. Sklep Elektroników ma też zwyczaj wydawania gier w pudełkach, ale bez płyty, tylko z kodem udostępniającym „zassanie” danej gry. Tak zrobiono np. z booster packami do Battlefielda 2 – Armored Fury i Euro Force, oraz z Battlefieldem 1943.

Na koniec dodam od siebie, że mimo to, iż dystrybucja sieciowa nie jest u nas jeszcze tak bardzo popularna, to analitycy twierdzą, że zmieni się to na przestrzeni lat. Jednak wydawcy pudełkowych wydań już planują, aby utrzymać je jak najdłużej na szczycie np. wyszukanymi edycjami kolekcjonerskimi. Ja jednak jestem za pudełkami, a Wy?