Jako pierwszy swoje karty odkrył Microsoft i zadziwił rozmachem swojej konferencji lecz narzekano na brak nowości. Mimo to trochę tego było, oto najważniejsze:

• - Nowa wersja konsoli Xbox 360 w wersji slim, z wbudowaną kartą Wi-fi, większym dyskiem(240GB) i zgrabniejszym wyglądem.
• - Oficjalna zapowiedź Xbox Live w Polsce.
• - Zmiana nazwy nowego kontrolera z Project Natal na Kinect.

Później przyszedł czas na Sony:

• - Technologia wyświetlania obrazu 3D, którą oferuje Playstation ma być mocno wykorzystywana przez twórców gier m.in. w Killzone 3.
• - Cena Playstation Move będzie wynosić 49 dolarów i będzie posiadał liczną bibliotekę gier korzystających z nowego kontrolera Sony.
• - Heavy Rain dostanie jesienią patch, który umożliwi obsługę PS Move w grze.

Ostatnie z wielkiej trójki było Nintendo. A pokazało jedynie:

• - Nową przenośną konsolkę Nintendo 3DS z możliwością wyświetlania obrazu 3D, ogromną bazą gier i możliwością bezprzewodowego łączenia się z internetem .

Na targach mieliśmy okazję zobaczyć i dowiedzieć się więcej o powstających produkcjach, których było bardzo dużo, a najważniejsze to:

Assassin’s Creed: Brotherhood, Trine 2, Call of Duty: Black Ops, Metal Gear Solid: Rising, Portal II, Fable III, Bulletstorm, Wiedźmin 2, Red Faction: Armageddon, Dead Space 2, Driver San Francisco, Deus Ex: Human Revolution, Mindjack, Warhammer 40K: Dark Millenium Online, Twisted Metal, inFamous 2, Need for Speed: Hot Pursuit

A także wiele innych mniejszych produkcji, głównie na “ruchowe” kontrolery PS Move i Kinect.

Tak więc targi E3 za nami, a organizatorzy ujawnili już datę kolejnych, które odbędą się 7-9 czerwca 2011 roku jak zwykle w Los Angeles. Pozostaje nam tylko czekać zagrywając się w znakomite produkcje przedstawione na targach, a naprawdę jest w co się zagrywać. A największy zawód na tegorocznej imprezie ? Brak Rockstara i zapowiedzi GTA V.

Serii Gran Turismo nie trzeba chyba nikomu przedstawiać, licencjonowane samochody, tory, realistyka  jazdy to wizytówka GT. W rozwinięciu newsa zapraszam do obejrzenia najnowszego trailera pochodzącego z targów E3 2010

Od jesieni tego roku usługa Xbox Live dostępna będzie w Polsce, Chile, Czechach, Grecji, Kolumbii, na Węgrzech oraz w RPA.

Co roku, w porze jesiennej szarugi, fani nieśmiertelnej serii od panów z Electronic Arts dostają wyczekiwany przez 365 dni następny produkt spod znaku Need for Speed – tym razem nosi on podtytuł Shift. Undercover był niewypałem, dlatego tworzący nową produkcję – a mianowicie studio Slightly Mad Studios – nie mieli wysoko postawionej poprzeczki. Electronic Arts jest firmą, która od jakiegoś czasu uczy się na własnych błędach. Jakość kolejnych części „Potrzeby Szybkości” leciała na łeb na szyję. Tym razem jednak Elektronicy chcą się zrehabilitować i zatrudnili prawdziwych speców od wyścigów. Z pomocą przyszedł niewątpliwy sukces ścigałki od Codemasters, czyli Race Driver GRID. Nie oszukujmy się, Shift tak naprawdę czerpie garściami z wyżej wymienionej gry.

Przynajmniej tak można to sobie teraz tłumaczyć, bo choć Shift od tytułu Codemasters różni wiele, to co najmniej drugie tyle je łączy. W obu grach postawiono na widok z kokpitu samochodu, zamknięte trasy, przepyszną oprawę graficzną, reagującą na to, co dzieje się na torze, publiczność i efektowne wrażenia płynące z jazdy. Są też różnice, a mianowicie zupełnie inny model jazdy bez włączonych asyst, całkowicie inny system rozwoju kierowcy oraz fakt, że Shift pozwala nie tylko pobawić się w mechanika-amatora, ale także w lakiernika czy fotografa.

Dla mnie bodaj największym plusem Shifta jest zastosowany fizyczny model jazdy. Bez włączonych systemów wspomagających wymaga ona wielkiego skupienia, szczególnie gdy jeździmy samochodami z napędem na tylną oś, bo zachowują się one jak wściekłe bestie gotowe, aby obrócić się o 180 stopni gdy dodamy za dużo gazu na zakrętach. Z tego wynika to, że musimy poświęcić dużo czasu na nauczenie się jeździć poszczególnymi samochodami. Nieraz wystarczy przy dużej prędkości nieopatrznie przejechać kołami po tarce czy nawet musnąć trawnik i już lądujemy w zagajniku. Podstawą jest lekkie dozowanie gazu i delikatne naciskanie na pedał hamulca. Zupełnie inaczej ma się sprawa z samochodami napędzanymi na oś przednią – Audi TT czy jeszcze lepiej, Mitsubishi Lancer Evolution to najlepsze pojazdy do nauki odpowiedniego brania zakrętów, za co zresztą jesteśmy odpowiednio nagradzani przez system.

Need for Speed: Shift zrywa z ulicznymi wyścigami. Pamiętamy, że ProStreet próbował zrobić to samo. Nie będziemy włóczyć się po mieście w nocy i w dzień. Będziemy za to ścigać się na zamkniętych, najsłynniejszych torach świata. Co ciekawe, najnowsza edycja ścigałki od EA nie jest jedynie sztywną symulacją, w której gracz nagradzany jest dopiero po przejechaniu linii mety. Podczas przejazdu cały czas jesteśmy oceniani. Dostajemy punkty za pokonywanie zakrętów, wyprzedzanie przeciwników, obijanie się o nich, czy nawet utrzymywanie samochodu ponad specjalnie wyznaczoną, optymalną linią jazdy. Wszystkie wspomniane czynności zapewniają graczowi punkty, te natomiast przekładają się na swego rodzaju doświadczenie. Podobnie jak w grach RPG, mamy specjalny pasek progresji, dzięki któremu widzimy do jakiego poziomu umiejętności udało nam się dojść. W sumie do odblokowania mamy 50 poziomów, a każdy z nich to garść nowych torów, specjalne odznaczenia za wyjątkowe osiągnięcia w trakcie wyścigów itd. Levele mają także jeszcze jedno istotne zadanie. Otóż przy ich pomocy dobierani są kierowcy w trakcie rozgrywek wieloosobowych. Nie ma zatem możliwości, aby osoba dopiero zaczynająca swoją przygodę z Need for Speed: Shift ścigała się z prawdziwym weteranem, w którego garażu widnieją wszystkie dostępne w grze maszyny. W takiej sytuacji, przyjemność dla tej pierwszej osoby byłaby raczej znikoma. Możemy więc jeździć precyzyjnie lub agresywnie. Awansowanie na wyższe poziomy daję nam możliwość zmierzenia się z lepszymi od nas przeciwnikami za sprawą tak zwanych zawodach na zaproszenie. Gdy jeździmy „po Bożemu” dostajemy zaproszenia na zawody na czas , ale gdy prowadzimy zgoła inaczej to ścigamy się w zawodach eliminacji, gdzie nie możemy być ostatni, ponieważ wypadniemy z nich.

Aut w Need for Speed: Shift jest całkiem sporo. O ile mnie pamięć nie myli, mamy ich ponad 60. Każdy model został bardzo dokładnie odwzorowany na swoim rzeczywistym odpowiedniku, dysponuje właściwymi osiągami, odpowiednio wymodelowanym wnętrzem oraz wręcz genialnie brzmiącym silnikiem. Slightly Mad Studios naprawdę się napracowało, by przenieść samochody do wirtualnego świata gry, a dzięki nim mamy możliwość zasiadania za takimi cackami jak Mazda RX-7, Nissan Skyline GT-R, Chevrolet Corvette Z06, Shelby Terlingua czy też Buggatti Veyron – czyli obecnie najdroższym samochodem świata. Gra zawiera nie tylko ich zewnętrzną sylwetkę, lecz również wnętrze o czym wspomniałem przed sekundą.

Need for Speed: Shift wreszcie oferuje widok zza kierownicy, co mnie niezmiernie cieszy, bowiem z tego co pamiętam, ostatni raz taką opcję oferowała czwarta część serii. Ja natomiast zawsze, gdy mam możliwość, korzystam z tego widoku. W grze mamy bowiem mnóstwo prawdziwych torów i tras, rozrzuconych po wszystkich zakamarkach naszego globu. Każdy przejazd oparty jest na odpowiedniku z realnego świata, przy czym deweloper potraktował większość z nich drobnymi zmianami w krajobrazie, więc patrzyć jest naprawdę na co i słuchać też. Odgłosy silników są bardzo dobrze odwzorowane i co najważniejsze, przyjemnością jest ich słuchać. Każdy samochód brzmi oczywiście inaczej zgodnie z tym co jest w rzeczywistości. Tryby gry są różnorodne, więc zabawa nie nudzi po jakieś godzinie. Jest więc zwykły wyścig, próby czasowe, gdzie musimy jechać tak, abyśmy mieli najlepszy czas okrążenia ze wszystkich kierowców, są też drifty, które są źródłem frustracji wielu graczy na całym świecie. Kiedy mamy do czynienia z jednym z nich, całkowicie zmienia się zachowanie samochodu. Zamiast starać się wprowadzić go w kontrolowany poślizg, cały czas walczymy z tym, aby auto jechało do przodu. Często zatem uderzamy w bandy, tracimy panowanie nad maszyną itd. Trzeba bardzo dużo ćwiczyć, by dojść do jakiegokolwiek sensownego poziomu umiejętności, a nawet wtedy zwyciężanie jest niejednokrotnie bardzo trudne. Dobrą opcją w takiej sytuacji jest możliwość przeskakiwania przejazdów. Aby podążać w stronę sławy i bogactwa nie trzeba brać udziału we wszystkich konkurencjach.

Kariera została skonstruowana tak, że za wyścigi zbieramy gwiazdki, których tylko pewna ilość potrzebna jest do podążania do przodu. Sztuczna inteligencja przeciwników nadaje im nieco naturalnego charakteru, zdarza się im popełniać błędy, wpadać na siebie, ale niestety również  jechać po ściśle określonej linii. Bardzo ważnym elementem poprzednich części serii stał się tuning, tutaj mimo to, że ściga się na torach nie jest inaczej. Przerabiamy głównie silnik i elementy w nim. Opcji zmiany wyglądu wozu mamy, ale nie jest ich tak dużo jak np: w Undercover. Wszystko ogranicza się do wybrania odgórnie przygotowanych elementów karoserii, więc nie wybieramy osobno lusterek lub zderzaków. Nowy deweloper to także nowy silnik graficzny, dzięki któremu Need for Speed: Shift jest niebywale urokliwą produkcją. Jeśli chodzi o to, jak prezentują się  samochody, tudzież tory, wszystko jest na bardzo wysokim poziomie. To nie one są jednak najważniejsze. Najbardziej reklamowanym i zarazem najciekawszym aspektem graficznym jest widok zza kierownicy, nazwany efekciarsko Driver’s Experience. Podobne rozwiązanie oferowało już wiele gier, tym razem jednak faktycznie mamy wrażenie siedzenia we wnętrzu samochodu. Kamera delikatnie przesuwa się w zależności od tego co robimy, podczas zakrętów leci na boki, gdy przyspieszamy cofa się nieco do tyłu, a w trakcie hamowania zbliża się w stronę deski rozdzielczej. Świetnie wygląda także wypadek, któremu towarzyszy całkowite zamglenie obrazu. Driver’s Experience to najlepiej zrealizowany widok z kokpitu z jakim miałem do czynienia.

Need for Speed: Shift to bardzo dobra produkcja, którą polecałbym zarówno graczom niedzielnym jak i hardcorowcom, którzy cenią wysoki poziom trudności w grach wyścigowych i realistyczne zachowanie wozów. Dla mnie cała seria podąża w dobrym kierunku mimo, że Need for Speed to jednak nielegalne wyścigi i miejski klimat, ale ostatnie części jednak nie były dobrze zrobione co pokazywały oceny recenzentów jak i zainteresowanie graczy. Shift nie jest wolny od wad, mnie przeszkadzały przydługie loadingi i dziwne rzeczy, które działy się z grafiką podczas wyścigów np. zanikanie tekstur i przeciwników. Za to obniżam ocenę tej gry do 80%.

Niestety, nie wiadomo kiedy cały program się rozpocznie (wiadomo jedynie, że premiera planowana jest na jesień tego roku) ani też, czy będzie dotyczyć wszystkich wiodących platform (PC, X360, PS3).
Na koniec Jarniou dodał, że kompletnie przebudowano model jazdy, zaś motocykle nie znajdą się w premierowej wersji TDU 2, lecz pojawią się dopiero w późniejszym czasie jako zawartość do pobrania.

Na rynku polskim dystrybucją zajmie się Cenega Poland, a nie zaś jak to było w przypadku części pierwszej CD Projekt.

Tak, w końcu długo oczekiwany pierwszy trailer TDU2. Fani szybkich wyścigów już zacierają ręce! Plaża, dziewczyny i oczywiście super szybkie auta-czego chcieć więcej? Premiery tej gry oczywiście! Niestety, na razie nie jest ona znana. Atari-czekamy.

Wymagania minimalne:

• System operacyjny: Windows XP/Vista/7
• Procesor: Pentium D Dual Core 3.4 GHz lub lepszy
• Pamięć RAM: 1 GB dla Windowsa XP, 2 GB dla Windowsa Vista/7
• Karta graficzna: GeForce 6600GT / Radeon 1600XT
• Dysk twardy: 14 GB HDD

Zalecane wymagania:

• System operacyjny: Windows XP/Vista/7
• Procesor: Pentium Core 2 Duo 2.0 GHz lub lepszy
• Pamięć RAM: 2 GB
• Karta graficzna: GeForce 7800GT / Radeon 1800XT
• Dysk twardy: 14 GB HDD