Jako pierwszy swoje karty odkrył Microsoft i zadziwił rozmachem swojej konferencji lecz narzekano na brak nowości. Mimo to trochę tego było, oto najważniejsze:

• - Nowa wersja konsoli Xbox 360 w wersji slim, z wbudowaną kartą Wi-fi, większym dyskiem(240GB) i zgrabniejszym wyglądem.
• - Oficjalna zapowiedź Xbox Live w Polsce.
• - Zmiana nazwy nowego kontrolera z Project Natal na Kinect.

Później przyszedł czas na Sony:

• - Technologia wyświetlania obrazu 3D, którą oferuje Playstation ma być mocno wykorzystywana przez twórców gier m.in. w Killzone 3.
• - Cena Playstation Move będzie wynosić 49 dolarów i będzie posiadał liczną bibliotekę gier korzystających z nowego kontrolera Sony.
• - Heavy Rain dostanie jesienią patch, który umożliwi obsługę PS Move w grze.

Ostatnie z wielkiej trójki było Nintendo. A pokazało jedynie:

• - Nową przenośną konsolkę Nintendo 3DS z możliwością wyświetlania obrazu 3D, ogromną bazą gier i możliwością bezprzewodowego łączenia się z internetem .

Na targach mieliśmy okazję zobaczyć i dowiedzieć się więcej o powstających produkcjach, których było bardzo dużo, a najważniejsze to:

Assassin’s Creed: Brotherhood, Trine 2, Call of Duty: Black Ops, Metal Gear Solid: Rising, Portal II, Fable III, Bulletstorm, Wiedźmin 2, Red Faction: Armageddon, Dead Space 2, Driver San Francisco, Deus Ex: Human Revolution, Mindjack, Warhammer 40K: Dark Millenium Online, Twisted Metal, inFamous 2, Need for Speed: Hot Pursuit

A także wiele innych mniejszych produkcji, głównie na “ruchowe” kontrolery PS Move i Kinect.

Tak więc targi E3 za nami, a organizatorzy ujawnili już datę kolejnych, które odbędą się 7-9 czerwca 2011 roku jak zwykle w Los Angeles. Pozostaje nam tylko czekać zagrywając się w znakomite produkcje przedstawione na targach, a naprawdę jest w co się zagrywać. A największy zawód na tegorocznej imprezie ? Brak Rockstara i zapowiedzi GTA V.

Od jesieni tego roku usługa Xbox Live dostępna będzie w Polsce, Chile, Czechach, Grecji, Kolumbii, na Węgrzech oraz w RPA.

Teraz nadchodzi Fable II, Albion znowu staje w obliczu niebezpieczeństwa i znowu to nasz bohater ma go uratować . Główny wątek fabularny obraca się wokół Lorda Luciena, człowieka o czarnym charakterze, który postanowił zaprzedać się mrocznym mocom. Nie wszystko poszło po jego myśli, lecz mimo to nie poddawał się, dążąc po trupach do celu. Jedyną przeszkodą na jego drodze byli czterej Bohaterowie, którzy mogli pokrzyżować jego niecne plany. W czwartego heroesa wciela się gracz, a jego zadaniem jest odnalezienie trzech pozostałych i skłonienie ich do współpracy. W tym zadaniu pomaga nam tajemnicza Teresa, służąc nieustannie radą i pomocą w trudnych sytuacjach. Różnicą, którą zauważymy po pewnym czasie gry jest to, że dzieckiem jesteśmy o wiele, krócej niż w pierwszej ”bajce”. Każdy kto grał w Fable doskonale pamięta, że kierowana przez nas postać stopniowo wchodziła w dorosły okres życia. Tutaj natomiast dzieje się to bardzo gwałtownie, więc przez resztę gry towarzyszymy dorosłemu mężczyźnie.

Kolejną nowością jest to, że przez cały czas gry pomijając samouczek, którym jest owe szybkie dorastanie towarzyszy nam pies. To oczywiste, że każdy bohater powinien mieć jakiegoś towarzysza podróży, a w naszym wypadku jest to właśnie pies. Tyle, że nie jest to zwyczajny kundel, lecz bardzo zdolna bestia. Nie tylko walczy u naszego boku, ale jest również doskonałym tropicielem, który wywęszy każdy skarb oraz zakopany przedmiot. Gdy pies zacznie szczekać, to znak, że coś znalazł. Wtedy nad jego głową pokazuje się ikona skarbu. Wystarczy iść za nim, a doprowadzi nas do porzuconego kufra lub zakopanej sakiewki ze złotem. Psa, rzecz jasna, podobnie jak w prawdziwym życiu, można tresować. O ile zdobędziemy odpowiednią książkę, jesteśmy w stanie zwiększyć jego zdolności tropiciela, a także nauczyć różnych śmiesznych sztuczek, które wykona równocześnie z jego właścicielem. Przyznaję jest to nieco zabawne. Jego poczynaniami kieruje niezwykle rozwinięta sztuczna inteligencja, więc nie wydajemy mu żadnych komend, a on i tak wie co ma robić – zmyślny jest prawda? Zwierzaka musimy od czasu do czasu gdy oberwie leczyć, robimy to poprzez mikstury uzdrowienia psa, których generalnie podczas gry nam nie brakuje. W pierwszym Fable położono duży nacisk na stosunki międzyludzkie tutaj jest podobnie. Jeśli będziemy dla ludzi dobrzy, przyniesie to całkiem wymierne korzyści. Nie tylko pozwoli zdobyć żonę i założyć rodzinę (a potem patrzeć jak dzieci dorastają), ale też pomoże obniżyć ceny kupowanych towarów, a więc jest do dość przydatna cecha. Oczywiście jeśli wybierzemy ścieżkę zła, będziemy zarabiać znacznie więcej pieniędzy, lecz ludzie w miastach i wioskach będą się nas bać, a ceny towarów osiągną naprawdę kosmiczny pułap.

Ekonomia również jest bardzo ważnym elementem gry. Pieniądze możemy zarabiać na wiele różnych sposobów, nie tylko wykonując powierzone nam zadania i zgarniając za nie nagrody. Można podejmować w mieście różne, dość proste prace, które tak naprawdę są zręcznościowymi minigrami, ale też można stać się prawdziwym biznesmenem. Jeśli mamy odpowiednią ilość gotówki, nic nie stoi na przeszkodzie, byśmy stali się właścicielami paru sklepów, które potem przez cały czas gry (a nawet jeśli nie gramy) przynoszą określony dochód (jesteśmy w stanie regulować ceny towarów). Oprócz sklepów kupujemy również domostwa, przy czym jak prawdziwy playboy, możemy je kupić na własny użytek lub zabawić się w rentiera i posiadłości wynajmować, czerpiąc z tego całkiem spore korzyści. Pieniędzy zarabiamy naprawdę dużo i, szczerze mówiąc, w dalszej części gry nie ma co z nimi robić.

Rozwój bohatera jest również ważnym elementem gry. Doświadczenie zdobywamy w postaci różnego koloru kulek: zielone to ogólne doświadczenie, które dostajemy za pokonanie danego wroga, niebieskie dostajemy za zabijanie ich mieczem, żółte kuszą, a czerwone magią. Dane kulki pozwalają na kupowanie umiejętności, które dzielą się na siłę: rozwijane za uzbieranie danej ilości kulek niebieskich. Zręczność czyli kulki żółte i umiejętności magiczne czyli te czerwone. Wbrew pozorom jest to bardzo proste i przyjazne użytkownikowi rozwiązanie. Interfejs użytkownika jest bardzo przejrzysty i łatwy w obsłudze. Ze specjalnego menu możemy natychmiast przejrzeć dostępne misje (i teleportować się na miejsce), oferty pracy, aktualne wyprzedaże oraz pozyskać wiele przydatnych informacji. W dodatku wykonywanie misji ułatwiono tak jak to tylko możliwe, bowiem do celu, który można sobie wcześniej ustalić, prowadzi nas specjalny świetlisty szlak, pokazujący drogę lepiej niż najlepszy GPS. Sterowanie także nie nastręcza żadnych trudności. Wszystkie najważniejsze akcje rozplanowano tak, że już po kilku minutach wykonujemy je intuicyjnie. Zresztą tam gdzie jakąś akcję można wykonać (np. zeskoczyć, przeskoczyć itp.), zawsze pojawia się ikona odpowiedniego klawisza.

Pierwsza część Fable pod względem grafiki prezentowała dość wysoki poziom i w Fable 2 jest podobnie, a może nawet lepiej. Co prawda, zrezygnowano z wielu fajerwerków, które wcześniej zapowiadano, takie jak chociażby wzrost drzew. Mimo to gra wygląda doskonale. Nie ma wielu elementów, do których można się przyczepić, poza sporadycznym chrupaniem animacji. Są tu pięknie wykonane modele postaci, świetne otoczenie z szumiącymi lasami, płynącymi strumyczkami, ale też ponure lochy pełne różnych bestii. Animacje bohaterów stoją na przyzwoitym poziome, choć ilość klatek nie jest wystarczająca, i jeśli przyjrzymy się jakiejś postaci, zauważymy że szybko zaczyna powtarzać swe ruchy. Oprawa dźwiękowa jest natomiast perfekcyjna. Idealnie dobrane głosy postaci to wielka zaleta Fable 2, bo w innych grach ten element ma zawsze jakąś skazę. Do tego dochodzi świetna ścieżka muzyczna wykonana z muzyką orkiestrową. Po prostu poezja. Fable 2 nie jest grą wolną od błędów, zresztą takiej jeszcze nie udało się zrobić. Postaci zdarza się utknąć w bliżej nieokreślonym powodzie lub po prostu wśród innych ludzi, nierzadko uwolnienie się zajmuję nam kilka dobrych sekund. Może to nie są jakieś wielkie bugi, ale zdarzają się na tyle często że irytują. Wysoką jakością grafiki użytkownik płaci tym, że co chwila są doczytywanie jakieś dane, które trwają większą chwilę. Świetlisty szlak prowadzący postać, pojawia się dopiero po kilku sekundach od dogrania kolejnych danych. Jest jeszcze kilka drobnych wpadek, ale nie są to błędy wpływające w jakiś znaczący sposób na zabawę.

Niewątpliwie Fable 2 jest godnym następcą „jedynki”. Nie ma tu żadnych wielkich i wybitnych zmian ale wcześniej wspomniany pies lub kupowanie domów i sklepów ma wpływ na rozgrywkę. Na plus trzeba też zaliczyć polską lokalizację co prawda kinową, ale osobom słabo znającym język angielski tłumaczenie naprawdę się przydaje. Wprawdzie gra nie ustrzegła się paru drobnych wpadek, ale nie jest na szczęście tak źle. Grze wystawiam uczciwe 80%.

Głównym bohaterem serii jest więc Desmond Miles – potomek asasynów, do którego wspomnień genetycznych (ot, taki MacGuffin) próbują dostać się tajemniczy naukowcy (ci z kolei to potomkowie templariuszy).  Ich celem było odnalezienie artefaktu i właśnie w tym celu ściągnęli do swojej kwatery bohatera gry. Gra pozostawiła więcej pytań niż odpowiedzi, a fabuła urwała się w momencie godnym wysokobudżetowego serialu.

Nietrudno się zatem domyślić, że następca będzie kontynuował wątki rozpoczęte w „jedynce”. W tej części wcielamy się Ezio Auditore da Firenze – Włocha, początkowo nastolatka, buntownika, obiboka i amanta zarazem- wybuchowa mieszanka według mnie . W miarę postępów w grze jego życie zostaje wywrócone do góry nogami, ale o tym jak to się stało i jakie ma to następstwa w fabule i losach świata –przekonacie się już sami. Ezio jest od początku wyraźnie zarysowaną postacią – postacią o ludzkiej twarzy. To oznaka kierunku, w którym Ubisoft poszedł w przypadku AC II: intensywny scenariusz i wyraziści bohaterowie. Obu tych elementów brakowało w pierwszej części.

Altair był po prostu zimnym twardzielem jakich wielu, a jego towarzysze… Pamiętacie ich w ogóle? Był jakiś Malik, który stracił brata, był gorzki Al-Mualim… i w sumie tyle. W „dwójce” znajdziemy kilkanaście ciekawie zaprojektowanych i przedstawionych postaci. Jest charyzmatyczny mentor, wujek Mario (przedstawiający się znanym skądinąd tekstem „It’s a-me, Mario!” – serio!), jest dbający o dobro rodzinne ojciec, jest wyluzowany przywódca cechu złodziei Antonio, jest roztrzepany geniusz Leonardo Da Vinci – tutaj mały zgrzyt, bo akurat tę postać trochę zmieniono, zbyt mocno idąc w stronę komedii. Nawet postacie konspiratorów, czyli ofiar naszego bohatera, są w większości dobrze umotywowane i niejednoznaczne. Choć wszyscy są źli, to prawie każdy ma w sobie jakiś konflikt albo przynajmniej burzliwą przeszłość, która ukształtowała go w ten właśnie sposób. Ekspozycja, proszę państwa. Losy bohaterów są pokazywane na filmikach na silniku gry i tu  mamy nowość, ponieważ filmików jest dużo, są dobrze wyreżyserowane i wsparte ciekawymi dialogami. Podczas niektórych filmików pojawiają się tzw. Quick Time Events. Nie mają one żadnej wartości w fabule gry, na przykład gdy się spóźnimy z naciśnięciem guziku na padzie nic się niestanie. Raczej są one  zaserwowane w formie dodatku. Trzon gry się na dobrą sprawę nie zmienił i nadal musimy dobrze balansować między ukrywaniem się, walką a wspinaniem się na budynki. Wszystkie te elementy tym razem są jednak dużo bardziej spójne, a mnogość rozwiązań jest tak wielka, że aż nie sposób przetestować wszystkich atrakcji. Wraz z rozwojem fabuły zdobywamy cały szereg ciekawych gadżetów. Niektóre są już znane fanom serii, inne będą nowością. To m.in. podwójne ostrze asasynów (możliwość zabijania dwóch przeciwników jednocześnie), ostrze z trucizną (zatruty wpada w szał i atakuje wszystkich dookoła, po czym ginie), pistolet czy bomby dymne. Kiedy nie uda się wykonać jakiegoś zabójstwa po cichu konieczna jest walka, w sumie bez niej się nie obędzie, gdyż Ezio jest świetnym wojownikiem i przyjemnością jest patrzeć jak wymachuje różnymi rodzajami mieczy, buław i szabli. Nowością jest to, że broń po pokonanych wrogach można podnosić i walczyć nią, do czasu aż jej nie upuścimy.  Można też wyrywać broń z rąk wrogów, robiąc śmiertelne kontry. W sumie na nich opiera się cała walka. Jednak to ekwipunek,  który posiada Ezio jest najefektowniejszy w walce . W grze zwiedzamy dwa duże miasta (Florencję i Wenecję) oraz kilka rejonów wiejskich. Szczególnie Wenecja wyróżnia się na tle pozostałych, bo tamtejsza architektura jest wprost wymarzona jak piaskownica do zabawy w parkour. Wąskie uliczki, wysokie budynki, kanały (bohater potrafi pływać i chować się pod wodą) skłaniają do bardzo radosnej eksploracji. Ogromne wrażenie robią też wszystkie rozpoznawalne obiekty obydwu miast: mosty (Rialto, Ponte Vecchio), kościoły (Santa Maria di Fiore, Bazylika św. Marka), zabudowania urzędowe (ratusz we Florencji, Pałac Dożów) i tak dalej. Niesamowite widoki, niesamowity klimat. Przed rozpoczęciem zabawy polecam przejrzeć zdjęcia zabytków obydwu miast – odczucia będą jeszcze lepsze. Niegłupim pomysłem jest też obejrzenie Kupca weneckiego z Alem Pacino.

Kolejnym ważnym elementem rozgrywki jest interakcja z otoczeniem, którą również możemy wykorzystywać do niecnych celów. Co bardzo ważne, zrezygnowano z idiotycznych misji pobocznych typu „uratuj mnichowi życie, a pozwoli ci iść obok siebie”. W zamian za to mamy możliwość wmieszania się w dowolną grupę przechodniów – wystarczy, żebyśmy weszli między nich. Genialne w swojej prostocie, mechanizm ten wykorzystywany jest przy wynajmowaniu kurtyzan, które opłacamy, by robiły wokół nas sztuczny tłum. Gra przyjmuje dziwne założenie, że typ w kapturze o aparycji Ezio w otoczeniu czterech kurtyzan kompletnie nie rzuca się w oczy – cóż, licentia poetica. Wynajmować możemy również złodziei i najemników, którzy odwracają od nas uwagę przeciwników lub po prostu wspomagają w walce. Nierzadko to się przydaje ponieważ nie oszukujmy się oni walczą słabo, ale są doskonałymi przynętami, więc  zajętych walką wrogów można zdejmować z zaskoczenia. Kiedy jesteśmy ścigani, poza tłumem możemy też kryć się w znanych z „jedynki” altankach na dachach, na ławkach i tu kolejną nowością jest pływanie – na i pod wodą. Przydaję się to w tzw. Kryjówkach Assassynów ale co to jest i  jak są te miejsca ważne w fabule przekonajcie się sami. W tytule tym pojawia się nowy system „złej sławy”, obrazowany wskaźnikiem w lewym górnym rogu ekranu. Im więcej przewinień na naszym koncie, tym szybciej strażnicy będą nas rozpoznawać na ulicy. Aby znieść z siebie ten ciężar, musimy zdzierać porozwieszane w okolicy listy gończe, przekupywać heroldów oraz mordować skorumpowanych urzędników, świadczących przeciwko nam. Wszystkie te „atrakcje” są zaznaczane na naszej mapie, więc nie jest to uciążliwe. Poruszyliśmy temat misji pobocznych – bardzo drażliwy z perspektywy pierwszej części. AC II uświadomił mi w zasadzie, że problemem pierwowzoru nie były misje poboczne per se. Chodziło raczej o to, że bezbarwne zadania opcjonalne były konieczne do przejścia głównego wątku (pod egidą „dochodzenia”). Tutaj tego już nie ma: wszystkie misje poboczne są bardzo ściśle prowadzone przez scenariusz, niepowtarzalne i wsparte przerywnikami. Ich przejście zajmuje circa 15 godzin, przez który to czas akcja w zasadzie cały czas trzyma nas mocno w garści. Nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie nam wziąć w ręce lejce powozu czy przemknąć nad Canale Grande w machinie latającej. Cały czas coś się dzieje, a same egzekucje (tradycyjnie wieńczące każdy rozdział opowieści) nie są już jedynymi kulminacyjnymi momentami. Jeśli chodzi o zadania poboczne, to jest ich dużo mniej niż w oryginale. Podzielone zostały na kilka rodzajów: pobicia (zazwyczaj chodzi o wybicie głupot z głowy jakiemuś niewiernemu mężowi), zabójstwa (zlecenia odbieramy przez gołębie pocztowe!), wyścigi po dachach i misje kurierskie. W sumie w grze znajdziemy jakieś 30-40 zadań pobocznych, a większość z nich zawiera scenki przerywnikowe na wstępie. Pod względem rozgrywki są one, co prawda, nieco monotonne, ale tym razem w żaden sposób nie drażnią, bo po prostu możemy je zignorować.

W grze wprowadzono ekonomię. Kasę na miecze i zbroję Ezio zdobywa prowadząc kradzież kieszonkową na ulicy, czy wykonując misję. Przychody z  willi, którą odziedziczamy w pierwszych godzinach gry również trafiają do naszej kieszeni. Pod względem graficznym Assassin’s Creed II prezentuje się rewelacyjnie. Z jednej strony mamy tu techniczny majstersztyk (wielkie, szczegółowe miasta bez żadnych loadingów), z drugiej – prawdziwy przepych, jeśli chodzi o wygląd i klimat. Każda lokacja jest na swój sposób unikalna. Ciepła, gorąca wręcz kolorystycznie Florencja i jej bogate, wymuskane dzielnice. Wilgotna, trochę śmierdząca Wenecja, zielone łąki Toskanii… I ludzie, ludzie na ulicach, każdy w przepięknym stroju z epoki – gondolierzy, kuglarze, kurtyzany, szlachcice, kloszardzi, uliczni artyści, akrobaci i błaźni ziejący ogniem w trakcie Karnawału w Wenecji. Coś niesamowitego! Do tego cykl dobowy, efekty pogodowe, co tu się dzieje! A w centrum tego wszystkiego – Ezio. Idealnie animowany i świetnie zaprojektowany. No może poza absurdalnym kapturem, spod którego nie ma prawa czegokolwiek widzieć. Trudno wymienić wszystkie atrakcje, które czekają na nas w Assassin’s Creed II. To niezwykła, epicka przygoda, w którą każdy powinien zagrać. Autorzy wprawdzie trochę zaryzykowali: współczesny wątek fabularny rozpoczyna się w taki sposób, że bez znajomości pierwszej części ciężko się połapać. Na szczęście przygoda w renesansowych Włoszech jest już zamkniętą całością, dostępną dla każdego nowicjusza (może poza zakończeniem, które tradycyjnie miesza nam w głowach i pozostawia z niejednym pytaniem). Szczerze polecam tę produkcję gdyż to mocny tytuł. Jeśli przez najbliższe dwa lata Ubisoft poczyni z trzecią częścią podobne postępy, to aż boję się myśleć co to będzie. Ja już czekam na kontynuację – z wypiekami na twarzy. Grze wystawiam sprawiedliwe i zasłużone 100%.

Uprzedzam tylko, że przegląd ten jest mocno subiektywny i oparty na wybranych przeze mnie konsolach.

Zacznijmy zatem!

0 – Na początku był chaos… i brak sejwów

Było to przede wszystkim podyktowane brakiem jakichkolwiek nośników, na które można by było zachować dane. Najłatwiejszym do pokazania przykładem wydaje się być stara, poczciwa, ośmiobitowa konsola Nintendo. W Polsce bardziej dostępna w swojej tańszej wersji, czyli rozreklamowanym na początku lat 90-tych, słynnym Pegazusem. Konsola owa nie była wyposażona w żadne nośniki danych, które możnaby do niej przyłączyć. W związku z tym pewne tytuły trzeba było skończyć za jednym posiedzeniem. Chyba najbardziej znaną firmą produkującą wówczas takie „jednoposiedzeniowe” dzieła, jest firma Codemasters, której zestawy gier, takie jak: Golden Five czy Golden Four, w postaci kolorowych kartridży, znajdowały się zapewne w wielu ówczesnych domach.

PRZYKŁADOWE TYTUŁY GIER Z TEJ KATEGORII: Fantastic Adventures of Dizzy (NES), Double Dragon III (NES), Duck Tales (NES).

1 – 396dshu8ca9fwf8smsu7cvs

Jednak już na Pegazusie wynaleziono pewien patent, który sprawdzał się bardzo dobrze w tak spartańskich warunkach. Były nim kody. Często w danych grach, po zakończeniu jakiegoś etapu, na ekranie pojawiał się ciąg przeróżnych literek, liczb czy znaków. Zapisując go na kartce, umożliwialiśmy sobie w ten sposób, późniejszą kontynuację rozgrywki od następnej planszy. Kod ten wpisywało się na ogół na ekranie tytułowym, lub w wyszczególnionym dziale (np. w opcjach gry). Takich tytułów było już całkiem sporo. Dzięki temu twórcy gier mogli tworzyć dłuższe etapy, co ubarwiało rozgrywkę i czyniło ją bardziej rozbudowaną Ciekawostką są jednak gry, które nigdy nie wyszły na rynek w języku angielskim (oczywiście o grach w języku polskim nie było wtedy mowy), więc były np. po japońsku. Genialnym tytułem był niezapomniany Captain Tsubasa (wyszedł nawet świetny sequel), jednak zapisywanie na kartce dość długich kodów, składających się z japońskich znaków, nie było najprzyjemniejszą czynnością na świecie. Czego jednak gracz nie zrobi dla bardzo dobrej gry…

Warto jeszcze zaznaczyć, że niektóre tytuły oferowały bardzo ciekawe rozwiązania. Niektóre z kodów były bowiem tylko przepustkami do określonego etapu, i nie pamiętały one wielu aspektów gry m.in. ilości zachowanych żyć. Jednak takie tytuły jak np. wspomniany Captain Tsubasa, oferowały „zawarcie” w danym kodzie, takich informacji jak: wyniki meczów w klasyfikacjach grupowych, dopakowywanie statystyk konkretnych zawodników itd. Były więc bardziej rozbudowane i skomplikowane.

Nieliczne z gier zapewniały jeszcze inną możliwość. Mianowicie kod można było wziąć sobie w każdej chwili, i wpisując go po restarcie konsoli, zaczynaliśmy grę dokładnie w tym miejscu, w którym pobieraliśmy ów kod, z dokładnie takim samym wyposażeniem ekwipunku, ilością żyć itp.

PRZYKŁADOWE TYTUŁY GIER Z TEJ KATEGORII: Goal II (NES), Captain Tsubasa (NES), Immortal (NES).

2 – Sejwowanie na mecie

Dość standardowym wykorzystywaniem sejwów, był patent z zachowywaniem stanu gry pomiędzy etapami lub ich częściami. Procedura była praktycznie taka sama jak z kodami: po przejściu danej planszy mogliśmy zapisać stan gry na nośnik, który nam to umożliwiał. Ten sposób był charakterystyczny dla początków rozwoju technologii i kart pamięci, bądź innych tego typu urządzeń. Zapomniana już konsola Sega Saturn, miała w swoim wyposażeniu baterię litową, która podtrzymywała wewnętrzną tzw. nieulotną pamięć konsoli (32 kb). Wadą tego rozwiązania było jednak wyczerpywanie się baterii, co mogło spowodować utratę sejwów, gdy nie zakupiliśmy pełnoprawnej kart pamięci w formie stosownego kartridża.

Ciekawostką jest jednak to, że w czasach kiedy Sony Playstation rozwijało już skrzydła a karty pamięci nie były jeszcze tak znane i rozpropagowane, wychodziły gry, które zawierały w sobie możliwość zapisu na kartę pamięci wraz z… osobną opcją przepisywania kodów po zakończeniu etapu (np. Alien Trilogy na PSX).

PRZYKŁADOWE TYTUŁY GIER Z TEJ KATEGORII: Alien Trilogy (PSX, Saturn), Doom (PSX), Exhumed (PSX).

3 – „Zasejwuj teraz bo za tymi drzwiami będzie hardkor!”

Tym sposobem dochodzimy do bardziej „dzisiejszych” metod zachowywania postępu swej gry. Zapisywanie stanu w dowolnym momencie rozgrywki jest już dobrze znane. Wraz z rozwojem techniki, nowsze konsole miały możliwość przyłączenia akcesoriów, które umożliwiały sejwowanie. Dobrym przykładem jest Sony Playstation. Pierwsze karty pamięci oferowały „olbrzymią” pojemność, a ściślej pisząc – 1 MB! Na dzisiaj jest to niewiele, jednak wtedy mogliśmy zapisać na niej naprawdę sporo. Wszystko podzielone było na tzw. bloki, których na karcie znajdowało się 15. Zazwyczaj sejwy pojedynczego tytułu zajmowały tylko jeden z nich, choć zdarzały się niechlubne wyjątki. Swego czasu na PSX-a wyszła konwersja sławnego doomowca, znanego z PC-tów: Hexena. Gra ta oferowała rzadką wówczas jeszcze możliwość zapisu stanu gry w dowolnym momencie. Jedyną niedogodnością była jednak wielkość owego zapisu. Zabierał on bowiem 15 bloków, czyli całą kartę.

Jeszcze inne rodzaje zapisów to zapis, który można było wykonać teoretycznie w każdym momencie, lecz praktycznie załadowanie takiego sejwa odsyłało nas na początek danego etapu, choć czasami z ekwipunkiem zdobytym już podczas eksploracji tegoż levelu.

PRZYKŁADOWE TYTUŁY GIER Z TEJ KATEGORII: Duke Nukem Total Meltdown (PSX), Tomb Raider II (PSX), Hexen (PSX).

4 – „Gdzie jest ta %#$@ maszyna do pisania?”

Wraz z nastaniem pewnych trendów w grach, zmieniały się też trendy w sposobach zapisów stanów gry. Zapewne boom na survival horrory, zasłużył się w tej kategorii dość mocno. Gry tego typu miały za zadanie straszyć i zaskakiwać. Być może właśnie chęć podkreślenia tych elementów, skłoniła twórców do sięgnięcia po rozwiązania związane z zachowywaniem gry tylko w wybranych miejscach. Sztandarowym tytułem, reprezentantem tej kategorii, staje się seria Resident Evil. Pokrewna i wywodząca się również z tradycji survival horrorów jest kolejna z serii – Silent Hill. Sejwowanie odbywało się w konkretnych miejscach (np. w Residencie: przy maszynach do pisania, do których potrzebowaliśmy szpulek). Zapisywanie tym sposobem miało jednak często wpływ na ocenę widoczną po zakończeniu gry, co mogło mieć niemałe znaczenie w odblokowywaniu kolejnych bonusów. Trend ten widoczny jest też w przypadku gier jRPG (np. Lost Odyssey).

Nieliczne gry, takie jak pierwsza część Tomb Raidera na konsole Sega Saturn i Sony Playstation, oferowały zapisanie stanu gry przy niebieskich kryształach, rozsianych nielicznie na planszach. Zapis taki powodował jednak, że kryształ znikał, więc często korzystało się z niego dopiero przy trudniejszych momentach. Sytuację ratowało jeszcze dodatkowe zachowywanie stanu gry pomiędzy etapami.

Warto nadmienić jednak, że trzecia część Tomb Raidera wprowadzała do tematu jeszcze inne rozwiązanie. Sejwować mogliśmy w dowolnym momencie, jednak mogliśmy to uczynić tylko korzystając z nielicznych, „przenośnych” sejwów. O przypadkową śmierć było więc łatwo.

PRZYKŁADOWE TYTUŁY GIER Z TEJ KATEGORII: Tomb Raider (PSX, Saturn), Silent Hill (PSX), Resident Evil (PSX).

5 – „Checkpoint! Please…”

No to teraz mamy już do czynienia z patentami bardzo współczesnymi. Checkpointy stały się bowiem plagą / zbawieniem / trendem (niepotrzebne skreślić), dzisiejszych gier na konsole. Dużo naprawdę grywalnych pozycji opatrzonych jest tym właśnie standardem. Można polemizować czy jest to takie dobre rozwiązanie, jednak coraz częściej twórcy raczą nas nimi w swoich najnowszych produkcjach. Czym jest checkpoint? Jest to punkt kontrolny, który jest też zarazem automatycznie tworzonym sejwem. Ginąc na polu bitwy, zaczynamy od ostatniego chceckpointa, którego przekroczyliśmy.

Ciekawym patentem jest jednak ten wprowadzony w grze Assassin’s Creed. Tutaj bowiem każde zebranie ukrytej flagi jest dla nas swego rodzaju sejwem, co ułatwia dość mocno eksplorację tych najtrudniej dostępnych sekretów.

PRZYKŁADOWE TYTUŁY GIER Z TEJ KATEGORII: Assassin’s Creed (X360), Gears of War (X360), 50 Cent Blood on the Sand (X360).

Konkluzje i inne dywagacje

Dochodzimy już powoli do podsumowania naszego przeglądu. Widać z niego dość wyraźnie, że dzisiejsze trendy są właściwie krokiem w tył. Paradoksalnie mamy bowiem do czynienia z uproszczonymi systemami sejwowania, w momencie, gdy konsole posiadają na ogół w swoim standardowym wyposażeniu, „wielogigowe” dyski, mogące swobodnie pomieścić najbardziej niewydajne sposoby zapisu gry. Checkpointomania przedostała się też niestety na rynek PC-towy. Jest to dziwne o tyle, że jest spowodowane dużym obecnie znaczeniem konsol next-genowych, i ich wpływie na produkcje przeznaczone na komputery osobiste. Wzrósł zatem prestiż konsol, chociaż spadło znaczenie ich potencjalnej mocy, pomimo większego podobieństwa do PC-tów (dyski twarde i stałe połączenie z internetem). Krótko mówiąc: w pewnych aspektach, także tych „sejwowych”, jest coraz gorzej. Na szczęście istnieją współczesne produkcje, które oferują na konsolach zapis stanu gry w dowolnej chwili, np. Bioshock (X360), Fallout 3 (X360), Fable 2 (X360), Splinter Cell Double Agent (X360) i inne. I chwała im za to!

Na koniec pewna ciekawostka. Pamiętam jak zagrywałem się w grę Lost Odyssey, wydanej na Xboxa 360. Całkiem dobre jRPG, chciałoby się rzec. Mało infantylne, wręcz dorosłe, z dobrą fabułą i postaciami z krwi i kości. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie system sejwowania. Bardzo rzadkie miejsca do zapisu gry, plus charakterystyczne techniki stosowane w tego typu produkcjach: filmiki, których nie możemy pominąć oraz liczne walki w sztucznie wydłużającym czas, systemie turowym. Wysiadłem po zaliczeniu pierwszego DVD (z 4!). Sejwowanie raz na półtorej godziny nie było na moją cierpliwość, więc wymieniłem grę na inną. Tak mogą skończyć niektóre produkcje, które wcale nie są złe, lecz zastosowano w nich kiepskie patenty. I tutaj słówko skierowane do twórców gier: warto pamiętać żeby nie zepsuć naprawdę niezłej całości, jednym elementem, który może sprawić, że tytuł nie zostanie należycie doceniony i zapamiętany. W końcu na tym powinno zależeć zarówno twórcom, jak i nam – odbiorcom.

Heavy Rain – dziecko Quantic Dream jest zapewne nietypowym tytułem, który przypadł go gustu wielu graczy ale jak widać radzi sobie całkiem dobrze. Dla zwolenników PlayStation Move ostatnio zostaliśmy poinformowani również o obsłudze ich w omawianym tytule.